บทที่ 540 ฉากรับส่งมุกชั้นยอด
หยวนหลิงเอ๋อร์ รีบรับคำอย่างรวดเร็ว “ฉีหวังเฟยมีเมตตาที่สุด จะไม่เลี้ยงดูปรนนิบัติพ่อแม่ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้คงเป็นเพราะมีเหตุจำเป็นที่บอกใครไม่ได้ ถึงได้ให้ท่านพ่อไปพักอยู่ที่อำเภอฮัวซีลำบากเช่นนั้น”
เมื่อเทียบกับความไม่เอาไหนของหวังเฟิ่งแล้ว เห็นได้ชัดว่าหยวนหลิงเอ๋อร์จงใจเข้ามาหาเรื่องโดยเฉพาะ
“มิใช่หรอกหรือ คุณหนูใหญ่หยวนช่างมองการณ์ไกล ตัวข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อปีกลาย หลายเรื่องยังไม่กระจ่างแจ้งนัก อีกทั้งเมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้สูงศักดิ์ เดินไปทางไหนก็เจอแต่ขุนนาง ท่านพ่อใช้ชีวิตในหมู่บ้านมาทั้งชีวิต ไม่เคยพบเจอผู้ลากมากดี ย่อมต้องให้เวลาท่านได้ปรับตัวบ้าง” หลี่เยว่หานประดับรอยยิ้มงดงามบนใบหน้า คำพูดของนางดูเหมือนจะเยินยอหยวนหลิงเอ๋อร์ แต่ความจริงแล้วแฝงไปด้วยการจิกกัดอย่างเจ็บแสบ
“แต่ข้ากลับได้ยินมาว่า ท่านจิ้นกั๋วกงตอนอยู่ที่อำเภอฮัวซีใช้ชีวิตลำบากยากเข็ญนัก วัน ๆ ต้องไปช่วยแบกหามของที่ท่าเรือเพื่อแลกเงินเพียงน้อยนิด กระทั่งฤดูหนาวมาถึงยังไม่มีเงินซื้อถ่านมาผิงไฟให้ความอบอุ่น สุดท้ายเพราะที่บ้านขัดสนจนอยู่ต่อไปไม่ไหว หรวนชื่อถึงขั้นต้องแต่งงานใหม่เลยมิใช่หรือ?” หยวนหลิงเอ๋อร์พูดพลางมองหลี่เยว่หานด้วยสายตาเยาะเย้ย “หรือว่าฉีหวังเฟยตั้งใจจะเคี่ยวกรำจิ้นกั๋วกงกันแน่เจ้าคะ”
“หลิงเอ๋อร์ พูดจาเลอะเทอะอะไรเช่นนั้น!” หวังเฟิ่งรีบแสร้งทำเป็นดุ
