บทที่ 538 ตระกูลเวิน
“เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานยิ้มบาง ๆ “จะว่าไปนางก็เป็นคนน่าสงสาร ตอนอยู่กับท่านพ่อของข้าก็ลำบากมาไม่น้อย พอไม่อยากใช้ชีวิตยากจนข้นแค้นอีกจึงดิ้นรนหาทางแต่งงานเข้าบ้านที่มีฐานะ ถือเสียว่านางทำตัวเองก็แล้วกัน”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น มู่หวังเฟยก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะถามต่อว่า “แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าถึงไม่คิดจะรับท่านพ่อกับแม่เลี้ยงมาอยู่ที่เมืองหลวงเล่า? ถึงจะไม่ได้พักเรือนเดียวกัน แต่อย่างน้อยเจ้าจะได้คอยดูแลท่านพ่อได้บ้าง และแม่เลี้ยงของเจ้าก็น่าจะมีความสุขขึ้นไม่น้อย”
สิ้นคำถาม ฮองเฮาก็ทรงใช้ศอกสะกิดมู่หวังเฟยเบา ๆ เป็นเชิงปรามให้หยุดพูดเรื่องนี้เสีย
มู่หวังเฟยเองก็รู้ตัวว่าพลั้งปากไป จึงมีสีหน้าสำนึกผิด “ขอโทษทีนะเยว่หาน ข้าปากพล่อยไปหน่อย”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานเก็บงำความรู้สึกพลางมองสบตามู่หวังเฟย “แม้ข้าจะเพิ่งกลับถึงเมืองหลวงเมื่อวาน แต่ในเมื่อข่าวคราวส่งมาถึงที่นี่รวดเร็วเพียงนี้ ข้าเชื่อว่าท่านหวังเฟยและฮองเฮาย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องราวอะไรมาบ้าง พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านถึงได้กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ ข้าเข้าใจดีเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานใจกว้างเช่นนั้น มู่หวังเฟยก็เบาใจลง “เจ้าพูดถูกแล้ว ช่วงที่เจ้าไม่อยู่เมืองหลวงเจ้าคงยังไม่รู้ เมื่อราวสองเดือนก่อน ในเมืองหลวงมีข่าวลือหนาหูว่าเจ้าไม่กตัญญู ไม่เหลียวแลปรนนิบัติพ่อแม่ ตอนน
