ั้นข้ากับฮองเฮาก็ร้อนใจไม่น้อย ถึงขั้นสั่งห้ามมิให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อีก แต่ในเมื่อยามนี้เจ้ากลับมาแล้ว อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องได้ยินคำครหาพวกนี้เข้าสักวัน ข้าจึงชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน”
“ข่าวลือถึงเมืองหลวงตั้งแต่สองเดือนก่อนเลยหรือเจ้าคะ?” หลี่เยว่หานรู้สึกประหลาดใจ “แล้วพวกเขาพูดกันว่าอย่างไรบ้าง?”
ฮองเฮาเห็นว่ามู่หวังเฟยเปิดประเด็นไปแล้วจึงไม่คิดจะห้ามอีก ทรงเอ่ยเสริมขึ้นว่า “จะพูดอย่างไรได้เล่า ตอนที่ฉีอ๋องแสดงแสนยานุภาพที่เหลียวปี้เลี่ยตงจนขยายอาณาเขตแว่นแคว้นตงฮั่นให้กว้างไกล ข่าวดีนี้ส่งมาถึงเมืองหลวง เหล่าขุนนางในราชสำนักย่อมชื่นชมเยินยอ แต่ก็ยังมีพวกไม่รักดีบางคนที่อิจฉาริษยาและจ้องจะหาเรื่องทำลายชื่อเสียง พวกนั้นจึงไปสืบเรื่องราวของพวกเจ้าก่อนจะมาเมืองหลวงเมื่อปีที่แล้ว เรื่องของท่านพ่อและแม่เลี้ยงของเจ้าจึงถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเล่าขานกันสนุกปาก”
“ใช่แล้ว พวกลูกเต่าที่หาเรื่องไม่เว้นแต่ละวันนั่นแหละ อาศัยจังหวะที่พวกเจ้าสามีภรรยาไม่อยู่เมืองหลวง ลอบปล่อยข่าวลือเสียหายลับหลังอยู่บ่อยครั้ง” มู่หวังเฟยถอนหายใจ “ประเดี๋ยวเจ้าก็อย่าลืมแวะไปเยี่ยมทางบ้านท่านตาของเจ้าด้วยเล่า ท่านผู้เฒ่าเหวินกั๋วกงโกรธจัดอยู่พักใหญ่ เรื่องพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้องปล่อยให้ผู้ใหญ่ต้องพลอยขยะแขยงใจไปด้วย”
หลี่เยว่หานรับคำและกล่าวขอบคุณด้วยความเข้าใจ
พี่สะใภ้ทั้งสามคนนั่งคุยกันต่ออีกครู่หนึ่งพร้อมรับประทานของว่า
