ง จนกระทั่งมีคนจากหน้าวังมาแจ้งว่าฉีอ๋องกำลังรอฉีหวังเฟยอยู่ หลี่เยว่หานจึงพาลูกทั้งสองคนกล่าวทูลลา
ระหว่างที่นั่งรถม้ากลับจวน เมิ่งฉีฮ่วนได้เล่าเรื่องที่เขาสนทนากับฮ่องเต้หลิงอวิ๋นให้หลี่เยว่หานฟังอย่างละเอียดทุกถ้อยคำ
เมื่อได้ยินว่าเมิ่งฉีฮ่วนทูลขอตำแหน่งกั๋วกงให้ท่านพ่อ หลี่เยว่หานก็ตกตะลึง “ฝ่าบาททรงยอมตกลงง่าย ๆ เช่นนั้นเลยหรือเจ้าคะ?”
“เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำลงไปเป็นเรื่องเล็กน้อยรึ?” เมิ่งฉีฮ่วนกุมมือหลี่เยว่หานมาวางบนเข่าพลางยิ้มละไม “วิชาตากเกลือและสกัดน้ำมันหากเผยแพร่ออกไป ย่อมเป็นเรื่องใหญ่ที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองและราษฎรยิ่งนัก การขอเพียงตำแหน่งกิตติมศักดิ์ให้ท่านพ่อตาไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องตระหนี่ถี่เหนียว อีกทั้งในช่วงครึ่งปีมานี้ ตระกูลหลิ่วก็ช่วยดูแลกิจการในนามของเจ้าได้เป็นอย่างดี ตระกูลเขาทำการค้ามาหลายชั่วอายุคน การมอบตำแหน่งพ่อค้าหลวงให้ก็เท่ากับเป็นการหาทางเพิ่มรายได้เข้าท้องพระคลังนั่นเอง”
“นั่นมันพ่อค้าหลวงขั้นหนึ่งเลยนะเจ้าคะ!” หลี่เยว่หานยิ้มพลางตีมือเมิ่งฉีฮ่วนเบา ๆ “มันไม่ใช่แค่ชื่อเรียกตำแหน่งเท่านั้น ต่อไปกิจการน้ำมันและเกลือที่เกี่ยวข้องกับปากท้องชาวบ้านย่อมเป็นกำไรมหาศาล การมอบให้ตระกูลหลิ่วจัดการง่าย ๆ เช่นนี้ ข้ายังแอบกังวลแทนพวกเขาอยู่ไม่น้อย อีกทั้งตระกูลเวินเองก็เป็นพ่อค้าหลวงขั้นหนึ่งเหมือนกัน รากฐานเขามั่นคงหนักแน่น ย่อมยา
