บทที่ 536 หลี่เจี้ยนโบ หนึ่งเดียวแห่งพ่อค้าหลวงขั้นหนึ่ง
“คำพูดของท่านหญิงหม่านี่ช่างฟังดูพิลึกนัก ข้ากับท่านพ่อไปรุมหัวกันหลอกลวงเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?” แม้หลี่เยว่หานจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในช่วงที่นางไม่อยู่ แต่ยามนี้หลี่เจี้ยนโบคือบิดาผู้เป็นที่รักของนาง ไม่ใช่คนเสเพลสันดานเสียคนเดิมอีกต่อไป นางจึงกางปีกปกป้องเขาอย่างเต็มที่
หวังเฟิ่งถึงกับน้ำท่วมปาก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ หม่าเวยเห็นเช่นนั้นก็ฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าของนางจนมุมปากมีเลือดซึม นางไม่กล้าปริปากอีก ได้แต่ส่งสายตาเคียดแค้นชิงชังมาทางหลี่เยว่หาน ขณะที่คนสกุลหม่าลากตัวนางกลับไปอย่างไม่ใยดี
ในใจของหวังเฟิ่งยามนี้ไม่ได้มีเพียงความเกลียดชังที่มีต่อสองพ่อลูกคู่ตรงหน้า แต่นางยังพาลโกรธแค้นไปถึงหลี่หรงหรง ลูกสาวแท้ ๆ ของนางเองด้วย
หลังจากหวังเฟิ่งแต่งเข้าบ้านหม่าเวย ช่วงแรกนางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไม่น้อย แต่เพียงเดือนเดียวสันดานดิบของหม่าเวยก็เริ่มออก เขาลงไม้ลงมือตบตีนางสารพัด แม้ฐานะทางบ้านสกุลหม่าจะถือว่ามั่งคั่ง แต่หม่าเวยกลับชอบดื่มสุรา พอเมามายก็มักจะเอาความรุนแรงมาลงที่นาง หวังเฟิ่งทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว จึงแอบเขียนจดหมายฝากคนไปส่งให้หลี่หรงหรงเพื่อขอความช่วยเหลือ
ในตอนนั้นหลี่เยว่หานยังคงนอนสลบไสลไม่ได้สติ หลี่หรงหรงที่กำลังกระวนกระวายใจเรื่องพี่สาวจึงไม่ได้คิดอะไรมาก นางส่งเงินมาให้หวังเฟิ่งหลายครั้ง ด้วยหวังว่าหากห
