หรินอย่างไรดีเล่า!” ฮ่องเต้ถอนหายใจยาว ถามประชดประชัน
“เยว่หานมีกิจการมากมายในเมืองหลวง…” เมิ่งฉีฮ่วนเริ่มโปรยทาง
ฮ่องเต้เลิกคิ้วขึ้นสูง “พ่อค้าหลวงรึ? แต่ฮั่นหรงฟูเหรินเป็นชายาของเจ้า หากจะตั้งนางเป็นพ่อค้าหลวงแยกต่างหาก ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก”
“ยามนี้ท่านพ่อของเยว่หานพักอยู่ในจวนอ๋อง และนางยังเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลหลิ่วด้วยขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความกังวลของฮ่องเต้
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเม้มริมฝีปากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าขอแต่งตั้ง หลี่เจี้ยนโบ บิดาของฮั่นหรงฟูเหริน ให้เป็น พ่อค้าหลวงขั้นหนึ่ง และให้ตระกูลหลิ่วได้รับสิทธิ์ทางการค้านี้ตามไปด้วย”
“ข้าขอบใจเสด็จพี่แทนชายาด้วยขอรับ เสด็จพี่… ประเดี๋ยวข้าจะฝนหมึกให้เอง ท่านจะได้รีบลงนามในราชโองการ ขันทีหรู ท่านรีบไปเตรียมตัวเถิด ประเดี๋ยวต้องไปประกาศราชโองการที่จวนฉีอ๋องและจวนตระกูลหลิ่ว” เมิ่งฉีฮ่วนก้าวเข้าไปฝนหมึกอย่างรวดเร็วพลางส่งยิ้มกว้างให้ฮ่องเต้อย่างผู้ชนะ
