ู “เกลือที่เคี่ยวจากน้ำทะเลมันละเอียดขนาดนี้เชียวรึ?”
“แน่นอนว่าไม่ขอรับ ต้องผ่านการบดอย่างง่ายเสียก่อน แต่เกลือที่ได้จากการต้มจะมีผลึกที่เปราะมาก บดเพียงนิดก็ละเอียดแล้ว”
“งั้นเจ้าลองเล่าเรื่องการตากเกลือมาสิ” ฮ่องเต้ส่งเกลือคืนให้ขันทีหรูพลางเอ่ยต่อ “เรื่องดี ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อราษฎรเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงไปเริ่มเผยแพร่ที่เมืองเทียนซิงอู่เหอก่อนเล่า!”
เมิ่งฉีฮ่วนนิ่งเงียบ แย้มยิ้มบาง ๆ มองฮ่องเต้อย่างรู้ทัน จนอีกฝ่ายเริ่มเสียอาการ
“ก็ได้ ๆ ข้ารู้ว่าที่นั่นเป็นเขตอำนาจของเจ้า ข้าจะไม่ก้าวก่าย พอใจหรือยัง!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นบ่นอุบ
“ฝ่าบาท วิชาสกัดเกลือนี้เป็นผลจากการทดลองของชายาข้าขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยเตือนความจำ
“เจ้าต้องการอะไรอีก? ข้าก็แต่งตั้งนางเป็นฮั่นหรงฟูเหรินไปแล้วนะ นี่ยังจะขอรางวัลเพิ่มให้อีกรึ?” ฮ่องเต้พึมพำอย่างขัดใจ
“ต้องให้ขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้ายืนยันอย่างหน้าตาเฉย ทำเอาฮ่องเต้ถึงกับสำลักคำพูด
ครั้นจะปฏิเสธ ฮ่องเต้ก็นึกขึ้นได้ว่าหลี่เยว่หานยังมีวิชาสกัดน้ำมันเมล็ดผักที่ว่ากันว่าหอมฟุ้งและผลิตได้คราวละมาก ๆ ซึ่งทางเมืองหลวงเคยพยายามทดลองทำแต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า
เจตนาของเมิ่งฉีฮ่วนยามนี้ชัดเจนยิ่งนัก… วิชาสกัดเกลือแบบต้มน้ำน่ะให้ฟรีได้ แต่วิชาตากเกลือที่ให้ผลผลิตมากกว่า รวมถึงวิชาสกัดน้ำมันเมล็ดผักนั้น—ไม่มีของฟรีในโลกแน่นอน
“แล้วเจ้าว่าข้าควรจะตบรางวัลให้ฮั่นหรงฟูเ
