งตำหนักซานเป่าเพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮา
“กลับมาแล้วรึ” ภายในห้องทรงอักษร ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นทรงลอบถูพระหัตถ์อยู่ใต้โต๊ะด้วยความตื่นเต้น แต่ภายนอกยังคงแสร้งวางท่าทีเคร่งขรึมยามมองเมิ่งฉีฮ่วนทำความเคารพ
“ขอรับ ข้ากลับมาแล้ว ขอบพระทัยเสด็จพี่ที่ทรงเป็นห่วง” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้าตอบ
“แล้ววิชาสกัดเกลือนั่น…” ฮ่องเต้เอ่ยถามหยั่งเชิง
“อยู่นี่ขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนหยิบแผ่นกระดาษออกจากแขนเสื้อส่งให้ขันทีหรู ขันทีเฒ่ารีบรับไปประคองวางไว้บนโต๊ะทรงอักษรอย่างระมัดระวัง
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นถึงกับทิ้งมาด รีบก้มลงอ่านเนื้อความทันที “เคี่ยวน้ำทะเลเป็นเกลือ?” ทรงขมวดคิ้วสงสัย “น้ำทะเลนี่สกัดออกมาเป็นเกลือได้จริงรึ?”
“ทูลฝ่าบาท” เมิ่งฉีฮ่วนประสานมือตอบด้วยท่าทางสบาย ๆ “ข้าทดลองที่ท่าเรือใต้ เมืองเทียนซิงอู่เหอมาสองเดือนเต็ม วิชาเคี่ยวน้ำทะเลนี้เรียกอีกอย่างว่าการตากเกลือ วิธีที่ง่ายที่สุดคือตักน้ำทะเลบริสุทธิ์มาใส่ในภาชนะเหล็ก ต้มจนเดือดจะได้น้ำเกลือเข้มข้นที่มีรสขม จากนั้นเคี่ยวต่อไปจนน้ำแห้ง สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในกระทะก็คือเกลือเม็ดบริสุทธิ์”
“ข้าลองชิมเกลือที่ได้จากการต้มแล้ว รสชาติบริสุทธิ์และไม่มีความขมหลงเหลืออยู่เลย”
“แต่การต้มนั้นค่อนข้างสิ้นเปลืองทั้งแรงงานและฟืนไฟ จึงยังมีอีกวิธีหนึ่งคือการตากเกลือบนลานทรายขอรับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮ่องเต้สั่งให้ขันทีหรูไปนำเกลือที่เคยส่งมาจากเมืองเทียนซิงอู่เหอมาพิจารณาเทียบด
