ปี จนกระทั่งจวนกั๋วกงส่งข่าวมาว่าหลี่เยว่หานกำลังจะเดินทางกลับจากอำเภอฮัวซี นางจึงรีบส่งข่าวนี้ไปบอกหวังเฟิ่งทันที
ลึก ๆ แล้วหลี่หรงหรงไม่อยากให้แม่ต้องลำบาก แต่กำลังของนางมีจำกัด สิ่งที่นางช่วยได้มีเท่านี้ นางหวังเพียงว่าพี่สาวอย่างหลี่เยว่หานซึ่งเป็นถึงพระชายาและมีกิจการใหญ่โตในเมืองหลวง หากยอมยื่นมือเข้าช่วยสักนิด ย่อมสามารถพามารดาออกจากขุมนรกสกุลหม่าได้อย่างง่ายดาย
ทว่านางก็รู้ดีว่าหลี่เยว่หานอาจไม่เต็มใจช่วย แต่จะให้นางนิ่งดูดายก็รู้สึกผิดต่อความเป็นลูก ท้ายที่สุดนางจึงเลือกบอกข่าวนี้ไป พร้อมย้ำเตือนหวังเฟิ่งว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่นางจะช่วย หลังจากนี้ไม่ว่าหวังเฟิ่งจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางจะไม่ส่งเงินมาให้คนสกุลหม่าผลาญเล่นอีกแล้ว
…..
ขบวนของเมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้รั้งรออยู่ที่อำเภอฮัวซีนานนัก หลังจากขึ้นฝั่งก็มุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงโดยรถม้าทันที
ฝ่ายหวังเฟิ่งที่ถูกลากกลับไปอย่างแค้นเคือง พยายามใช้คารมกล่อมคนสกุลหม่าจนยอมให้นางออกมาหาหลี่เยว่หานอีกรอบ แต่ก็น่าเสียดายที่ขบวนเดินทางไปไกลเสียแล้ว สุดท้ายนางจึงต้องกลับบ้านไปรับบทลงโทษอย่างทารุณอีกครั้ง
เมื่อกลับถึงเมืองหลวง หลี่เยว่หานจัดการให้หลี่เจี้ยนโบพักผ่อนในจวนอ๋อง ก่อนที่นางจะรีบผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดพิธีการของฉีหวังเฟยเพื่อเข้าวังพร้อมกับเมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนแยกไปพบฮ่องเต้หลิงอวิ๋น ส่วนหลี่เยว่หานมุ่งหน้าไปยั
