มเงินมหาศาลใช้แผ่นเงินปูพื้นเพื่อสร้างสระน้ำขนาดใหญ่ แล้วเติมน้ำจากหว่านอู้เซิงจนเต็ม ทั้งยังกำชับถังซีฟานว่า หากน้ำในสระใกล้จะหมดให้ส่งจดหมายไปบอกนางทันที เพราะเรื่องนี้ถังซีฟานจึงรู้สึกซาบซึ้งใจในน้ำใจของนางอยู่นาน
เรือล่องอยู่ในทะเลได้ประมาณห้าวัน พวกเขาก็ขึ้นฝั่งที่อำเภอฮัวซี
ทันทีที่ก้าวลงจากเรือ ก็มีสตรีผู้หนึ่งในสภาพซมซานพุ่งตรงเข้ามา เมิ่งฉีฮ่วนตาไวรีบคว้าตัวหลี่เยว่หานหลบไปด้านข้าง สตรีผู้นั้นจึงโผเข้ากอดหลี่เจี้ยนโบเข้าอย่างจัง
“ลูกแม่… ลูกแม่… แม่ผิดไปแล้ว แม่ผิดไปแล้ว เจ้าช่วยแม่ด้วย! แม่จะถูกตีตายอยู่แล้วนะ!” หญิงเสียสติผู้นั้นร่ำไห้พลางอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา โดยที่นางไม่ทันสังเกตเลยว่าตัวเองกอดผิดคนเสียแล้ว
สีหน้าของหลี่เจี้ยนโบย่ำแย่ถึงขีดสุด แต่เขาก็ไม่ได้ยื่นมือออกไปพยุงสตรีผู้นั้นขึ้นมา
หลี่เยว่หานรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล น้ำเสียงนี้ช่างฟังดูคุ้นหูยิ่งนัก เมื่อนางก้มลงมองชัด ๆ ก็ต้องตกใจจนตัวโยน
นั่นคือ… หวังเฟิ่ง? เหตุใดนางถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้!
ใบหน้าของนางเขียวช้ำไปทั่ว เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจนเห็นเนื้อหนังมังสา ดูจากสภาพแล้วคงถูกทุบตีทารุณมาเป็นเวลานาน
“หลีกไป! หลีกไปให้พ้น!” ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งผลักฝูงชนที่มุงดูอยู่ออกไป ในมือของเขาถือไม้พลองไว้แน่น โดยมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกสองคนเดินตามหลังมา เขาตรงเข้ามากระชากตัวหวังเฟิ่งขึ้นมาอย่างแรง “ขออภัยด้วยข
