ยเก เมิ่งฉีฮ่วนก็จูงมือนางเดินไปหาพวกถังตงฝาน หลี่เยว่หานรีบถามทันที “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
ถังตงฝานยิ้มกว้างพลางตบอกตัวเอง “ข้าดีขึ้นมากแล้ว! แม้แต่บรรพชนของเจ้าก็ยังรู้สึกสบายตัวขึ้นไม่น้อยเลย!”
‘บรรพชนของเจ้าน่ะสิ บรรพชนของเจ้า!’
หลี่เยว่หานลอบประชดประชันในใจ แต่กระนั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มที่มุมปาก
อย่างน้อยถังซีฟานก็คงเบาใจได้แล้ว เพราะอย่างน้อยในช่วงเวลาอันใกล้นี้ จงเจิ้งอวี่คงยังไม่จากนางไปไหนแน่นอน
