ัน
“หืม?” หลี่เยว่หานเอียงคอถาม
“สามีของเจ้ามีวรยุทธสูงส่งยิ่งนัก หากเขามิได้สะกดอาวุโสสามและอาวุโสสี่ไว้ ข้าคงไม่อาจปลิดชีพอาวุโสสองได้ในดาบเดียว” ถังซีฟานยิ้มให้หลี่เยว่หาน ก่อนจะเย้าแหย่ว่า “สมแล้วที่เป็นทายาทของจงเจิ้งอวี่จริงๆ”
หลี่เยว่หานทั้งขำทั้งระอา “ประโยคแรกฟังดูก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมประโยคหลังถึงฟังดูแปลก ๆ กันนะ”
“ข้าชมคนไม่ค่อยเก่ง” ถังซีฟานเอ่ยเสียงเรียบ “แต่ข้าอยากบอกว่า เจ้าดีต่อพวกเราจริง ๆ”
หลี่เยว่หานเม้มปากเงียบ สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านร่างของสตรีทั้งสอง นำพากลิ่นอายไปไกลแสนไกล… ไกลไปถึงจักรวรรดิตงฮั่น ถึงจวนกั๋วกง และถึงตัวของเมิ่งสืออี้และเมิ่งอิงหนิง
ตั้งแต่จากลูก ๆ มานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เยว่หานรู้สึกคะนึงหาเจ้าตัวเล็กทั้งสองอย่างสุดซึ้ง
ถังตงฝานและจงเจิ้งอวี่ใช้เวลาแช่น้ำอยู่นานโข จนกระทั่งการต่อสู้ข้างนอกสิ้นสุดลงไปนานแล้ว ทั้งคู่ถึงได้เดินออกมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า
ดูเหมือนว่าสุขภาพของถังตงฝานจะดีขึ้นมาก เขาเรียกคนมาให้นำน้ำในอ่างไปเททิ้งทันที
ภายใต้แสงจันทร์ หลี่เยว่หานสังเกตเห็นว่าน้ำเหล่านั้นดูผิดปกติ นางจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วพลันต้องเอามือบีบจมูก
สวรรค์! น้ำพุหว่านอู้เซิงเหล่านั้นไม่เพียงแต่มอดดับความแวววาวลง แต่มันยังส่งกลิ่นเหม็นไหม้รุนแรง อีกทั้งสีของน้ำยังกลายเป็นสีแดงคล้ำจนเกือบดำสนิทภายใต้แสงจันทร์…
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานบีบจมูกทำหน้าเห
