บทที่ 527 ความใจป้ำของพระชายา
เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น หัวใจของถังซีฟานก็พลันปวดร้าวอย่างยิ่ง
“มันคุ้มค่าแล้วหรือ?” นางยืนอยู่ข้างกายจงเจิ้งอวี่ พลางเอ่ยถามด้วยเสียงอันเบา
“ในใต้หล้านี้มีการพบพานและจากลาตั้งมากมาย เรื่องเช่นนี้ไหนเลยจะใช้คำว่าคุ้มหรือไม่มาตัดสินได้” จงเจิ้งอวี่พยายามขยับใบหน้าที่แข็งทื่อเพื่อส่งยิ้มให้ถังซีฟาน ทว่าวันเวลาที่ล่วงเลยมานานเกินไป กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาได้ลีบฝ่อไปมากแล้ว การรักษาหนังหน้าให้ยังดูสมบูรณ์ก็นับว่ายากยิ่งนัก จะให้หัวเราะร่าหรือโกรธเกรี้ยวได้เยี่ยงคนปกติย่อมเป็นไปมิได้อีกแล้ว
“เหตุใดท่านต้องทำถึงเพียงนี้ เหตุใดต้องให้ข้าติดค้างน้ำใจอันหนักอึ้งจากท่านด้วยเล่า!” ถังซีฟานร้องไห้ออกมาอย่างไม่มีเหตุผล
“แม่นางน้อยผู้งมงาย สิ่งใดที่ข้าทำเพื่อเจ้าล้วนสมควรแล้ว ใครใช้ให้เจ้าเป็นภรรยาที่ยังมิได้ตบแต่งของข้ากันเล่า” เมื่อเห็นนางหลั่งน้ำตา จงเจิ้งอวี่ก็วางกาน้ำรดดอกไม้ลง แล้วก้าวเข้าไปกุมต้นแขนของนางไว้ เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา
“ร่างกายนี้ของข้าคงไม่ไหวแล้ว แต่ยังดีที่ข้าได้กลับมาเห็นเจ้าที่มีชีวิตชีวาอีกครั้ง สิ่งที่ข้าทำลงไปทั้งหมดล้วนคุ้มค่าแล้ว” จงเจิ้งอวี่กล่าวเช่นนั้น
ท่าทางของเขาดูเก้งก้างและแข็งทื่อ ทว่าท่วงท่าที่เขาเช็ดน้ำตาให้ถังซีฟานกลับนุ่มนวลถึงที่สุด ราวกับว่าเขาได้ฝึกซ้อมท่าทางนี้ในห้วงความคิดมานับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อเห็
