อย่างไรเสียข้าก็มีอยู่มากมาย หากต้องการเท่าใดก็บอกข้าได้ทันที”
เมื่อมองดูน้ำพุหว่านอู้เซิงที่ส่องประกายแวววาวอยู่ในกระบวยเงิน ถังซีฟานก็เม้มปากยิ้ม “ของสิ่งนี้มีประโยชน์จริง ๆ แม้จะบอกว่าไม่สามารถทำให้อวี่เอ๋อร์หายขาดได้ แต่อย่างน้อยก็ช่วยฟื้นฟูระบบการทำงานของร่างกายเขาได้บ้าง ส่วนพี่ชายของข้า ก่อนหน้านี้เขาสูญเสียพลังฝึกฝนกายาไปมากเพื่อช่วยข้า น้ำนี่คงช่วยบำรุงได้ไม่น้อย”
“มีประโยชน์ก็ดีแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะส่งไปให้ท่านเจ้าเกาะด้วย” หลี่เยว่หานพูดพลางถอนหายใจเบา ๆ “หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองข้าก็พอ”
“ข้าไม่โกรธเจ้าหรอก” ถังซีฟานยิ้มละไม “ข้าคิดตกแล้ว สิ่งที่เจ้าพูดมีเหตุผล ข้าจะทำลายวาสนาของผู้อื่นเพียงเพื่อความต้องการส่วนตัวไม่ได้ นั่นมิใช่การช่วยอวี่เอ๋อร์ แต่เป็นการทำร้ายเขาต่างหาก”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็เม้มริมฝีปาก นางยัดกระบวยเงินใส่มือถังซีฟาน แล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ถังซีฟานมองตามแผ่นหลังของหลี่เยว่หานแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะถือกระบวยเงินเดินกลับไปหาจงเจิ้งอวี่
ในช่วงบ่าย นายทหารสองสามคนหิ้วถังใบใหญ่สีเงินแวววาวสองใบมาที่เรือนเล็กของถังซีฟาน ด้านหลังยังช่วยกันแบกถังไม้ใบใหญ่อีกใบที่ทำจากเงินแท้ส่องประกายเช่นเดียวกันมาด้วย
“พระชายาสั่งให้พวกเราหามน้ำนี้มาให้ท่านอาบน้ำยาขอรับ บอกว่ามีประโยชน์ต่อร่างกายยิ่งนัก!”
ถังซีฟานถึงกับตะลึงงัน
หลี่เยว่หานถึงขั้นใช้ถังเงินสองใบตวง
