งจะ… กลับมาเป็นปกติแล้วจริงหรือ?”
“จริงเจ้าค่ะ ท่านก็ได้ยินเสียงที่นางพูดเมื่อครู่แล้วไม่ใช่หรือ อีกไม่นานคงจะจำทุกอย่างได้” หลี่เยว่หานกล่าวพลางจับตามองถังซีฟานที่สลบไสลไปบนพื้น
ความรู้สึกของนางในยามนี้ช่างซับซ้อน แต่เมื่อนึกถึงคืนวันในแดนราชันไร้เทียมทาน หากถังซีฟานฟื้นความทรงจำได้ก็ถือเป็นเรื่องดี เพราะศัตรูแค้นของนางก็ถูกหลี่เยว่หานจัดการไปแล้ว
เมื่อนางจำความได้ จะได้กลับมาพบกับพี่ชายที่เฝ้ารอมานานถึงห้าร้อยปี ถือเป็นการเติมเต็มความปรารถนาอันแรงกล้าของถังตงฝานให้สมหวังเสียที
ทางด้านเมิ่งฉีฮ่วน เมื่อได้ยินว่าทางฝั่งหลี่เยว่หานเกิดเรื่องจึงรีบรุดมาหาทันที เมื่อมาถึงเขาก็ต้องชะงักไป เพราะภาพตรงหน้าคือถังซีฟานที่ผมเผ้ายาวสยายออก รูปร่างที่เคยดูแข็งกระด้างกลับดูอ่อนช้อยละมุนตาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“นี่มันเรื่องอะไรกัน…” แม้จะผ่านโลกมามาก แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็ยังอดทึ่งกับสิ่งที่เห็นไม่ได้
“ถังซีฟานน่าจะกำลังฟื้นความทรงจำเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานเอ่ยเรียบ ๆ
“ช่วงที่ผ่านมาซีฟานมักจะปวดศีรษะ ข้านึกว่านางสุขภาพไม่ดี จึงใช้พลังปราณช่วยบรรเทามาตลอด นึกไม่ถึงเลยว่านางกำลังจะจำความได้ เป็นเพราะข้าเอง… ที่ห่วงใยจนเกินเหตุจนทำเรื่องวุ่นวาย” ถังตงฝานเอ่ยด้วยความตื่นเต้น สำหรับเขาแล้ว การที่น้องสาวหายดีคือเรื่องที่น่ายินดีที่สุด
แต่พอนึกถึงความผิดพลาดที่ตนเองทำลงไป ก็อดที่จะรู้สึกเสียใจไม่ได้
หากเขาไม่เข้าไ
