าฝืนใช้พลังปราณออกมาแต่ละครั้ง ย่อมหมายถึงการเผาผลาญอายุขัยของตนเอง
หลี่เยว่หานไม่อยากให้แม่ทัพใหญ่ในอดีตต้องมาจบชีวิตลงต่อหน้า จึงห้ามไม่ให้เขาเข้าไปช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้ถังซีฟาน
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ช่วงที่ผ่านมาซีฟานปวดหัวบ่อยครั้ง ข้าก็ใช้พลังปราณช่วยชำระล้างเส้นลมปราณให้ตลอด นึกไม่ถึงเลยว่า… การทำเช่นนั้นกลับเป็นการขัดขวางไม่ให้นางฟื้นความทรงจำอย่างนั้นหรือ” ถังตงฝานพึมพำกับตนเอง
ถังซีฟานเจ็บปวดจนร้องไม่ออก ได้แต่คุดคู้กุมศีรษะอยู่บนพื้น เพียงครู่เดียวหยาดเหงื่อก็เปียกโชกไปทั้งตัว
หลี่เยว่หานเห็นแล้วก็เกิดความเวทนา นางสะบัดข้อมือเบา ๆ นำเอาน้ำพุหว่านอู้เซิงออกมาจ่อที่ริมฝีปากของถังซีฟาน
แต่ก่อนที่จะทันได้ป้อน นางก็ต้องตกใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
ลูกกระเดือกของถังซีฟานหายไปแล้ว!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ถังซีฟานกำลังจะกลับคืนสู่ร่างสตรีอย่างนั้นหรือ?
จังหวะที่นางชะงักไปนั้นเอง ถังซีฟานก็ปัดมือนางจนน้ำพุหว่านอู้เซิงหกลงพื้น แววตาที่มองมาดูเย็นชาขึ้นมาก “ไม่ต้อง… ข้าจัดการเองได้!”
น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเริ่มก้ำกึ่งระหว่างชายและหญิงจนแยกไม่ออก ทำให้หลี่เยว่หานตกตะลึงเป็นอย่างมาก
“ท่านถังตงฝาน นาง… นางน่าจะกำลังฟื้นความทรงจำแล้วเจ้าค่ะ!” หลี่เยว่หานลุกขึ้นยืนแล้วหันไปบอกถังตงฝานที่กำลังทำตัวไม่ถูก
ถังตงฝานนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเริ่มแดงก่ำ “จริงหรือ น้องสาวของข้ากำลั
