ผู้เดียว
ถังหนานฝาน ใช้เวลาทั้งชีวิตในการเขียนตำราและรวบรวมบันทึก เพียงเพื่อจะหาวิธีช่วยถังซีฟานจากคัมภีร์โบราณ
ถังเป่ยฝาน เดินทางไปยังเหลียวปี้เลี่ยตง เพื่อรักษาขุมกำลังส่วนใหญ่ของตระกูลถังเอาไว้ โดยหวังว่าเมื่อช่วยน้องสาวออกมาได้ นางจะมีที่พึ่งพิงเพื่อตั้งตัว
ส่วนถังตงฝานยอมฝืนทนมีชีวิตอยู่มานานถึงห้าร้อยปี เพียงเพื่อหาวิธีปลดปล่อยถังซีฟานให้เป็นอิสระ
ทว่าห้าร้อยปีผ่านไป พี่น้องกลับมาพบกันอีกครั้งในสภาพที่ชวนให้ทอดถอนใจเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกโศกเศร้าอาดูรยิ่งนัก
ถังตงฝานและคณะใช้เวลาสนทนากับสามีภรรยาเมิ่งฉีฮ่วนอยู่บนเรือรบนานนับชั่วโมง ระหว่างนั้นได้มีการเอ่ยถึงเรื่องเมืองเทียนซิงอู่เหอด้วย
ในที่สุดถังตงฝานก็ยอมโอนอ่อน เด็กบนเกาะคนใดที่สมัครใจอยากกลับบ้าน ก็จะดำเนินการส่งตัวกลับ ส่วนใครที่ไม่สมัครใจจะกลับ ก็สามารถพำนักอยู่เพื่อฝึกฝนต่อไปได้
เพียงแต่หลังจากนี้ วิธีการฝึกฝนจะมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น และจะไม่ใช้วิธีทุบตีเข่นฆ่าตามอำเภอใจอีกต่อไป
นี่คือสิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนปรารถนาจะเห็น เขาจึงมิได้คัดค้านสิ่งใด
ในที่สุด คณะของเมิ่งฉีฮ่วนก็สามารถบรรลุข้อตกลงกับเกาะถงเซิงได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว เฮ่อเจิ้งเทียนเริ่มดำเนินการจัดสรรให้เด็กที่อยากกลับบ้านเดินทางออกจากเกาะ ส่วนหลี่เยว่หานก็ได้พบกับถังซีฟานที่ปลอดภัยดีและมิได้รับบาดเจ็บอันใด
“แง… พวกเขาใจร้ายมาก คอยแต่จะมาเ
