ซ้าซี้ถามข้าว่าฝึกจิตสัมผัสอย่างไร ข้าเองยังทำไม่เป็นเลย แล้วจะไปบอกพวกเขาได้อย่างไร ใจร้ายที่สุด!” ถังซีฟานเดินตามหลังหลี่เยว่หานพลางร้องไห้กระซิกมาสองวันเต็ม ๆ แล้ว
ตลอดสองวันนี้ ถังซีฟานพันแข้งพันขาหลี่เยว่หานไม่ยอมห่าง โดยมีถังตงฝานคอยเฝ้าติดตามอยู่ห่าง ๆ ในเงามืดอย่างเงียบเชียบ
หลี่เยว่หานเคยถามถังตงฝาน จึงได้รู้ว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรจริง ๆ เพียงแต่โลกในห้าร้อยปีให้หลังนั้นพลังปราณเหือดแห้ง อายุขัยของเขาจึงใกล้จะถึงจุดสิ้นสุด สิ่งเดียวที่เขายังห่วงกังวลก็คือถังซีฟานที่บัดนี้กลายเป็นน้องชายไปเสียแล้ว
ทว่าถังซีฟานกลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย ในใจโหยหาเพียงแต่คนในสำนักที่ช่วยล้างแค้นให้ตน และยังคิดว่าคนพวกนั้นเป็นคนโยนบรรพชนเหยี่ยวดำเข้าไปในแดนราชันไร้เทียมทาน
เรื่องนี้หลี่เยว่หานพยายามอธิบายหลายต่อหลายครั้ง แต่ถังซีฟานก็ยังคงไม่เชื่ออยู่นั่นเอง
“เจ้ายังจำชื่อสำนักของเจ้าได้หรือไม่?” หลี่เยว่หานเริ่มจะทนความรำคาญไม่ไหว จึงเอ่ยถามถังซีฟานด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหนักแกมตำหนิเป็นครั้งแรก
“เอ๋??” ถังซีฟานทำหน้าบื้อใบ้ว่างเปล่า
