บทที่ 521 แม่ทัพใหญ่ถังตงฟาน
“พวกนั้นจะเอาศิษย์สตรีสองนางนั้นไปเพาะกู่จริง ๆ หรือเจ้าคะ?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามเสียงเบาหลังจากที่นางนำตัวคนไปส่งยังห้องคุมขังพวกหนานเจียงสิบสองถ้ำเสร็จสิ้นแล้ว นางเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังยืนเหม่อมองไปยังทิศทางของเกาะถงเซิงอยู่บนดาดฟ้าเรือ
“ไม่หรอก” เมิ่งฉีฮ่วนส่ายหน้า “ก็แค่คำขู่เอาไว้หลอกผู้อาวุโสห้าเท่านั้น”
ยามที่เมิ่งฉีฮ่วนพบกับผู้อาวุโสห้า หลี่เยว่หานแอบอยู่ห้องข้าง ๆ ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าที่ฉับไวของนาง การจะแอบฟังบทสนทนาของทั้งคู่จึงมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด
“แต่การโยนเด็กสาวสองคนเข้าไปท่ามกลางกลุ่มบุรุษเช่นนั้น ดูจะไม่ค่อยดีนัก” หลี่เยว่หานทอดถอนใจ
“ความจริงแล้วท่านมิได้คิดจะกวาดล้างเกาะถงเซิงให้สิ้นซาก เพียงแต่ต้องการให้พวกนั้นเลิกจับตัวเด็กมาทารุณใช่หรือไม่”
ได้ยินดังนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ก้มลงมองหลี่เยว่หาน แววตาและน้ำเสียงอ่อนโยนลงทันที “ใช่แล้ว”
ความเจ็บปวดจากการไร้ที่พักพิงและพลัดพรากนั้น ให้เขารับรู้เพียงคนเดียวก็เกินพอแล้ว ทว่าบนเกาะแห่งนี้ยังมีเด็กอีกนับร้อยนับพันที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ต้องคอยระแวดระวังว่าจะถูกฆ่าหรือต้องฆ่าคนอื่นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เพียงแค่คิด เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกสะเทือนใจจนมิอาจนิ่งดูดาย
“ถ้าอย่างนั้น พวกเราย่อมมีวิธีที่นุ่มนวลกว่านี้ในการยึดครองเกาะถงเซิง” หลี่เยว่หานกุมมือเมิ่งฉีฮ่วนไว้
“ในเมื่อเกาะ
