ถงเซิงปรารถนาเคล็ดวิชาการฝึกพลังจิตสัมผัส ข้าก็บอกพวกเขาก็ได้ โดยมีเงื่อนไขว่าเกาะถงเซิงต้องเปลี่ยนไปในแบบที่ท่านต้องการ ท่านคิดว่าอย่างไร?”
“ไม่ได้!” เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธทันควัน “ที่ถังซีฟานถูกคนของเกาะถงเซิงจับตัวไป ก็เพราะเขาปากโป้งเที่ยวโอ้อวดว่าตนเองเป็นบรรพบุรุษผู้บำเพ็ญเซียน เกาะถงเซิงถึงได้จ้องเล่นงานเขา ขนาดถังซีฟานยังไม่มีพลังจิตสัมผัสจริงๆ ยังถูกจับไปทรมานถึงเพียงนั้น หากพวกนั้นรู้ว่าเจ้ามีพลังนี้อยู่จริง ๆ พวกเขาจะยิ่งใช้หนทางที่น่ากลัวกว่านี้จัดการกับเจ้า”
“ข้ามิเกรงกลัวหรอกเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานยิ้มละไม “อีกอย่าง ถังซีฟานมิใช่คนกระดูกเหล็ก เขาถูกจับไปนานปานนี้ ย่อมมิอาจรับประกันได้ว่าจะไม่ปริปากเรื่องของข้าออกมา”
มิใช่ว่านางไม่ไว้ใจเขา เพียงแต่ถังซีฟานเคยมีประวัติมาก่อน แม้นางจะไม่อยากให้เขาตาย แต่ก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะยอมตายดีกว่ายอมคายความลับหรือไม่
เมิ่งฉีฮ่วนมีสีหน้าเคร่งขรึมลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เนิ่นนานผ่านไป เขาจึงทอดถอนใจออกมา “ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกพวกนั้นจับตัวไปเลย”
“ข้าไม่ยอมให้ถูกจับง่าย ๆ หรอกเจ้าค่ะ หากจะมาจับข้า ก็ต้องถาม ‘แดนราชันไร้เทียมทาน’ ดูก่อนว่ายอมหรือไม่” พูดจบ หลี่เยว่หานก็พลิกฝ่ามือขึ้น ปรากฏน้ำอมฤต ‘หว่านอู้เซิง’ เรืองรองอยู่ในทัพพีเงิน
“ข้าเพียงแค่บอกพวกนั้นว่า การฝึกจิตสัมผัสต้องใช้หว่านอู้เซิงควบคู่ไปด้วย เท่านี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าพวกนั้นจะไม่ยอมตกลง
