บทที่ 517 ศึกเดียวสร้างบารมี!
หลี่เยว่หานเม้มริมฝีปากแน่น นางแผ่พลังจิตออกไปสำรวจและพบว่าเบื้องหน้ามีแต่ความว่างเปล่า ซึ่งแสดงว่าภาพเรือรบและคนเหล่านั้นเป็นเพียงภาพมายาจริง ๆ
เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ภาพเรือสำเภาลำใหญ่พลันพังทลายสลายไป ท้องทะเลกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง
ทว่าในยามนี้ ทั้งสองคนกลับไร้สิ่งอ้างอิงจนยากจะแยกแยะได้ว่า ทัศนียภาพอันสงบนิ่งที่เห็นอยู่นี้คือความจริงหรือภาพลวงตาที่ซ้อนทับขึ้นมาใหม่
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด หลี่เยว่หานได้ยินเสียงครวญคราง ครืน ๆ ดังก้องมาจากใต้ทะเลลึก จากนั้นผิวน้ำก็เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง
เมิ่งฉีฮ่วนรีบดึงหลี่เยว่หานให้นั่งลง ตลอดสามวันที่ผ่านมา มือของทั้งคู่กุมประสานกันไว้แน่นไม่เคยคลาย จนหลี่เยว่หานรู้สึกว่านิ้วมือของตนแข็งเกร็งไปหมดแล้ว แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่ยอมปล่อยมือเขา
ทั้งสองนั่งประคองกันอยู่บนเรือเล็ก ต่างใช้แรงทั้งหมดยึดเกาะเรือไว้เพื่อไม่ให้เสียหลักตกลงไปในน้ำ
แต่ดูเหมือนว่าเกลียวคลื่นในครั้งนี้จะรุนแรงเกินกว่าที่คาดไว้
ลูกคลื่นโถมเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่า กระแทกเรือให้ยกตัวสูงและดิ่งวูบลงอย่างไม่จบสิ้น
เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วมุ่น คล้ายกับกำลังตั้งสมาธินับจังหวะบางอย่าง หลี่เยว่หานจึงไม่กล้าเอ่ยปากรบกวน นางพยายามยึดร่างตนเองไว้กับตัวเรืออย่างสุดกำลัง
เนิ่นนานผ่านไป พลังจิตที่หลี่เยว่หานแผ่ออกไปพลันสัมผัสได้ถึงขุมพลังไร้รูปขุมหนึ
