จ้าอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู
โชคดีที่ตอนนี้นายทหารที่ตามเมิ่งฉีฮ่วนมามีเพียงสองคน ไม่อย่างนั้นหลี่เยว่หานคงต้องอายจนอยากมุดแผ่นดินหนีกับการแสดงความรักอย่างเปิดเผยเช่นนี้
“จริงด้วย ค่ายกลสมุทรพังไปแล้ว ทางเกาะถงเซิงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยหรือ?” เมื่อคุยกันจบ นางจึงนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมา
“มี” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “เฮ่อเจิ้งเทียนมารวมตัวกับพวกเราแล้ว เรื่องนี้จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก”
เมื่อได้ยินว่าเฮ่อเจิ้งเทียนมาถึงแล้ว หลี่เยว่หานก็โล่งใจ นางจึงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าขอไปนอนพักอีกสักประเดี๋ยว พวกท่านไปยุ่งเรื่องงานต่อเถิด… อ้อ ข้าเริ่มหิวแล้ว หาอะไรให้ข้ากินหน่อยได้ไหม?”
