บทที่ 515 ภาพมายาที่ซ้อนทับเป็นชั้นๆ
หลี่เยว่หานไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตนเองในยามนี้อย่างไรดี
นางคือผู้ที่มา ‘ชิงรังนกกระจอก’ *[1] อย่างนั้นหรือ? ก็จริงที่นางเป็นเพียงแขกผู้มาเยือนจากต่างโลก
นางคือ ดาวกาลกิณีอย่างนั้นหรือ? ภาพจากม่านน้ำแสดงให้เห็นว่าชีวิตของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นราบรื่นยิ่งนัก เขาไม่ต้องเผชิญอันตรายที่เหลียวปี้เลี่ยตง ไม่ต้องประสบเหตุการณ์ที่เมืองเทียนซิงอู่เหอ ทั้งชีวิตได้เป็นแม่ทัพม้าเหล็กและฉีอ๋องผู้เป็นที่เคารพรักของราษฎรแคว้นตงฮั่น
ทว่าหลี่เยว่หานกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ยามที่นางตื่นขึ้นมาในร่างนี้ เจ้าของร่างเดิมสิ้นลมหายใจไปแล้วจริงๆ นางร่ำเรียนวิชาเวชกรรมคลินิกมานานหลายปี ย่อมรู้ดีว่าลักษณะของคนตายเป็นอย่างไร แม้ในตอนนั้นนางจะถูกฤทธิ์ยาเล่นงานจนสติพร่าเลือน แต่ในความทรงจำอันเลือนลาง นางจำได้ว่าเห็น ‘รอยจ้ำเลือด’ ปรากฏบนหลังมือ
หากคนยังไม่ตาย จะมีรอยจ้ำเลือดขึ้นได้อย่างไร!
อีกทั้งเมิ่งฉีฮ่วนไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมตกลงปลงใจกับใครก็ได้ เพียงเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตด้วยการรับหญิงสาวมาเป็นภรรยาอย่างนั้นหรือ? ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ดึงสติให้มั่นคง แววตาที่เคยตื่นตระหนกจางหายไป กลับมาสงบนิ่งเยือกเย็นดังเดิม
ดูเหมือนภาพมายาจะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของนาง เสียงอันชวนแสบแก้วหูนั้นจึงระเบิดขึ้นข้างหูอีกครั้ง “เ
