บทที่ 514 วิญญาณพยาบาทของเจ้าของร่างเดิม
แม้ทั้งสองจะแต่งงานกันมานาน ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปีจนมีโซ่ทองคล้องใจถึงสองคน แต่ครั้งนี้กลับเป็นครั้งแรกที่หลี่เยว่หานได้ยินคำว่า “ข้ารักเจ้า” จากปากของเมิ่งฉีฮ่วน อีกทั้งยังเป็นถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกลึกซึ้งและคำมั่นสัญญาที่จริงจังถึงเพียงนี้
หลี่เยว่หานรู้สึกว่านางควรจะกล่าวตอบอะไรสักอย่าง มิเช่นนั้นเมิ่งฉีฮ่วนคงต้องตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นแน่
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เรือลำน้อยกลับพุ่งทะยานเข้าสู่ม่านหมอกหนาทึบ พลังของค่ายกลสมุทรที่เพิ่งถูกทำลายไปรอบหนึ่งดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงและหนาแน่นขึ้น แม้คนทั้งคู่จะอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ แต่กลับไม่อาจมองเห็นหน้ากันได้เลย
“เมิ่งฉีฮ่วน!” หลี่เยว่หานไม่สนสิ่งใดอีก นางตะโกนก้องสุดเสียง “รอให้พวกเราออกไปจากที่นี่ได้ก่อนเถอะ ข้าจะกอดเจ้าแล้วจูบเจ้าจนกว่าเจ้าจะผลักข้าออกไปเองเลย!”
นางรู้ดีว่าค่ายกลสมุทรนี้อันตรายยากแท้หยั่งถึง นางเกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้กล่าวตอบเขา จึงคร้านจะใส่ใจเรื่องมารยาทใด ๆ อีกต่อไป
ไม่รู้ว่าเสียงของนางจะถูกกำแพงหมอกกั้นไว้หรือไม่ เพราะหลี่เยว่หานไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากทางเมิ่งฉีฮ่วนเลย หากไม่ใช่เพราะแรงบีบที่มือขวายังคงหนักแน่นมั่นคง นางคงจะสงสัยไปแล้วว่าพวกนางถูกพรากจากกันตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าสู่ค่ายกล
หลี่เยว่หานกระชับมือที่กุมมือขวาของเมิ่งฉีฮ่วนให้แน่นขึ้น พ
