ลางสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบจิตใจ ลมทะเลเย็นเยียบพัดปะทะใบหน้า ช่วยลดอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวบนพวงแก้มของนางลงไปได้บ้าง
ม่านหมอกในค่ายกลสมุทรนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก ทัศนวิสัยของหลี่เยว่หานในยามนี้เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ราวกับคนสายตาสั้นและเอียงอย่างหนักจนมองอะไรไม่เห็น
นางแอบก่นด่าอยู่ในใจ แต่กระนั้นก็ไม่กล้าประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาที
เรือลำน้อยอาศัยแรงเฉื่อยจากการพายของเมิ่งฉีฮ่วนพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางค่ายกลอย่างไม่ลดละ มันไหลลื่นไปตามผิวน้ำอยู่เป็นนานก่อนจะค่อย ๆ หยุดนิ่งลง
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนกลับเข้ามาในประทุนเรือ เขาได้นำไม้พายทั้งสองเล่มเข้ามาด้วย โดยวางไว้ข้างกายของทั้งคู่เพื่อให้เรียกใช้เป็นอาวุธชั่วคราวได้ทันที หลี่เยว่หานเองก็ไม่นิ่งนอนใจ มือขวาคลำไปจับไม้พายข้างกายไว้แน่น สายตาจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวัง
พลังจิตของนางก็ไม่เฉื่อยชา ทันทีที่นางจับไม้พาย พลังจิตก็แผ่ขยายออกไปทันที ทว่ายามนี้นางไม่กล้าใช้พลังพร่ำเพรื่อ แม้ในช่วงสองวันที่ผ่านมาจะได้รับการช่วยเหลือจาก ‘หว่านอู้เซิง’ จนพลังจิตฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว แต่มันก็กลับมาเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น นางจึงทำได้เพียงแผ่พลังปกคลุมไว้รอบเรือเล็กเพื่อป้องกันภัย
ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดคือ ตั้งแต่เข้ามาในค่ายกล หลี่เยว่หานกลับเผชิญเพียงหมอกควันอันว่างเปล่า นอกจากจะไม่มีภาพลวงตาใด ๆ ปรากฏขึ้นแล้ว แม้แต่เสียงความเคลื่อนไหวรอบกายก็ยังเงียบสงัดจนน
