กหญิงชาวบ้านกลายเป็นพระชายาอ๋องในชั่วข้ามคืน แม้ตอนแรกนางจะไม่คุ้นชิน แต่ด้วยความอ่อนโยนและความอดทนของเมิ่งฉีฮ่วน ไม่นานนางก็ปรับตัวเข้ากับชีวิตชนชั้นสูงในเมืองหลวงได้ ทั้งยังได้พบครอบครัวเดิมและรับเป็นญาติกับจวนเหวินกั๋วกงอีกด้วย
ฝ่ายหวังเฟิ่งและหลี่ต้าเฉิงเมื่อรู้ว่านางได้เป็นพระชายา ก็พาหลี่หรงหรงเดินทางไกลนับพันลี้มาขอพึ่งพิง สุดท้ายถูกจัดให้ไปอยู่ที่ไร่นอกเมือง ส่วนหลี่หรงหรงก็แต่งเข้าจวนเป็นเมียน้อยของเมิ่งฉีฮ่วน ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้อำนาจของเจ้าของร่างเดิมไปตลอดชีวิต
แม้หวังเฟิ่งจะเคยดุร้ายป่าเถื่อน และหลี่ต้าเฉิงจะไร้จุดยืนเพียงใด แต่เมื่อเผชิญกับฐานะพระชายาของนาง พวกเขาก็ไม่กล้าก่อเรื่องอีก เจ้าของร่างเดิมให้กำเนิดบุตรแก่เมิ่งฉีฮ่วนสองคน คือเมิ่งสืออี้และเมิ่งอิงหนิง นางได้รับความเมตตาจากราชวงศ์มาโดยตลอดในฐานะผู้เลี้ยงดูพระนัดดาอย่างดีเยี่ยม สุดท้ายก็ได้ครองคู่กับเมิ่งฉีฮ่วนจนแก่เฒ่าและจากไปอย่างสงบสุข
“เห็นหรือยัง! นี่ต่างหากคือชะตาชีวิตของข้า! ชีวิตของข้า!” เมื่อภาพในม่านน้ำจบลงที่ภาพเจ้าของร่างเดิมสิ้นอายุขัย เสียงนั้นก็กรีดร้องคำรามใส่หูหลี่เยว่หานราวกับคนเสียสติ “แต่ทุกอย่างถูกเจ้าขโมยไป เจ้าหัวขโมย! เจ้าปีศาจที่มาชิงร่างคนอื่นไป!”
