บทที่ 502 บีบบังคับวังหลวง
เมิ่งฉีฮ่วนหาได้สนใจเรื่องอื่นไม่ เมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณของหัวหน้าผู้ดูแลที่นอนเย็นชืดอยู่เช่นนั้น ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาคัดค้านสิ่งใดอีก
เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงถูกทิ้งให้รอดูแลความเรียบร้อยอยู่ที่เรือนพัก ยามที่เมิ่งฉีฮ่วนก้าวเท้าออกจากจวน นอกจากเขาจะสวมชุดสีดำสนิทแล้ว ในมือยังถือกระบี่คู่กายติดมาด้วย ทันทีที่เขาปรากฏตัวออกมานอกเรือนพัก ผู้คนต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดเจ้าบ่าวถึงไม่สวมชุดมงคล แต่กลับสวมชุดดำทะมึนออกมาเช่นนี้?
หรือว่าเขาจะลืมไปแล้วว่าวันนี้คือวันวิวาห์?
ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่แยแสสิ่งใด ใครก็ตามที่กล้าดาหน้าเข้ามาขวางทาง เขาจะตวัดกระบี่ปลิดชีพผู้นั้นทันทีอย่างไร้ความปรานี
หลังจากสังหารไปสามศพ ในที่สุดก็มีคนเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ “ท่านอ๋องฉี! วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของท่าน ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็เลิกคิ้วขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยไอสังหาร “อ้อ? ธรรมเนียมของเหลียวปี้เลี่ยตงพวกเจ้าไม่ใช่ต้องการให้เปิ่นหวังบุกตะลุยเข้าไปเพื่อรับตัวองค์หญิงมาหรอกหรือ อย่างไร… เปิ่นหวังทำผิดที่ตรงไหน?”
“…” จะว่าผิดก็คงไม่ใช่ แต่การบุกที่ว่านั้นคือการเอาชนะ มิใช่การ ‘ฆ่า’ ล้างบางเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่า… ท่านมีความเข้าใจผิดอันใดต่อคำว่า ‘บุก’ หรือไม่?
“หากเปิ่นหวังทำสิ่งใดผิดไป ก็ขอให้พวกเจ้าพูดอ
