ิมทีไม่อยากมีเรื่องกับแคว้นตงฮั่นอยู่แล้วเอ่ยด้วยความจนใจ “ท่านคิดจริงๆ หรือว่าท่านอ๋องฉีจะไม่รู้ว่าในมือเรามีหว่านอู้เซิงอยู่เท่าไหร่”
เมื่อได้ยินดังนั้น โฉวฮองเฮาก็ชะงักไป ก่อนจะหันไปจ้องมองฝานเอ๋อร์ด้วยสายตามาดร้าย “นังสารเลว! เจ้าบอกความลับนี้แก่ท่านอ๋องผู้นั้นไปแล้วใช่ไหม!”
ฝานเอ๋อร์ที่ถูกมัดทิ้งไว้ด้านข้างตอนแรกยังมีท่าทีตื่นตระหนก แต่เมื่อได้ยินคำถามของโฉวฮองเฮา นางกลับสงบลงได้อย่างประหลาด นางไม่ได้ปริปากตอบแม้แต่คำเดียว เพียงแต่แสร้งทำเป็นหวาดกลัวดังเดิม
“แย่แล้ว ทหารตงฮั่นพังประตูวังเข้ามาได้แล้ว!”
“…”
วังหลวงของเหลียวปี้เลี่ยตงเปราะบางราวกับทำด้วยกระดาษ หน่วยทะลวงฟันเพียงไม่กี่ครั้งก็สามารถพังประตูลงได้ กองทัพชายแดนและคนของชนเผ่าเร่ร่อนดาหน้ากันเข้ามา ล้อมตระกูลฮาลี่เอาไว้ในตำหนักหลวงอย่างรวดเร็ว
เมิ่งฉีฮ่วนถือกระบี่ เดินนิ่งขรึมเข้ามาในตำหนัก เขามองไปยังองค์หญิงสิบสามที่ขดตัวอยู่ข้างโฉวฮองเฮา ก่อนจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก
“องค์หญิงสิบสาม เปิ่นหวังปฏิบัติตามธรรมเนียมของเหลียวปี้เลี่ยตง เอาชนะยอดนักรบทั้งหมดของพวกเจ้าได้แล้ว… ยามนี้ เจ้ายังอยากจะแต่งงานกับเปิ่นหวังอยู่อีกหรือไม่?”
องค์หญิงสิบสามมองเขาราวกับเห็นปีศาจ นางส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
