บทที่ 496 ทายาทของถังเป่ยฝาน
แม้ว่าเฮ่อเจิ้งเทียนจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ท่านอ๋องกับเจียงหมิงสนทนากันนัก แต่หากเป็นเรื่องการหาเรื่องป่วนชาวบ้านแล้วละก็ เขาถือเป็นยอดฝีมือแถวหน้าเลยทีเดียว
ยามนี้แคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงยังไม่เข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ผลิ กลางวันจึงสั้นกว่าปกติ เพียงแค่ยามโหย่ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดมิดลงแล้ว
หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จ เฮ่อเจิ้งเทียนก็จัดการเปลี่ยนชุดเป็นชุดพรางตัวสีดำสนิท พกมีดสั้นเล่มเล็กที่ไม่ได้ใช้งานมานานติดตัวไว้ แล้วแอบเร้นกายออกจากเรือนพักลี้ภัยไปอย่างเงียบเชียบท่ามกลางราตรีอันหนาวเหน็บ
ในยามเดียวกัน เมิ่งฉีฮ่วนกำลังนั่งเดินหมากอยู่กับเจียงหมิงในห้องนอนของหลี่เยว่หาน
“ท่านอ๋องดูออกได้อย่างไรครับว่าแม่นางฝานเอ๋อร์ไม่ได้เป็นใบ้?” เจียงหมิงนิ่งคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย เขาตอบเสียงเรียบว่า “องค์หญิงสิบสามก็บอกเองไม่ใช่หรือว่า หว่านอู้เซิงให้กำเนิดสรรพสิ่ง ต่อให้เหลือลมหายใจเพียงเฮือกเดียวก็สามารถฉุดกลับมาจากประตูนรกได้ และหว่านอู้เซิงที่แม่นางฝานเอ๋อร์นำมาปรุงยาให้เยว่หานจนถึงตอนนี้ อย่างน้อยก็น่าจะมีปริมาณถึงหนึ่งช้อนโต๊ะแล้ว ข้าเคยสัมผัสกับหว่านอู้เซิงมาก่อนย่อมรู้ซึ้งถึงอานุภาพของมันดี ถ้านายเป้นแม่นางฝานเอ๋อร์ นายจะปล่อยให้คอตัวเองใช้การไม่ได้โดยไม่รักษาอย่างนั้นหรือ?”
ได้ยินดังนั้น เจียงหมิงก็นิ่งไป
