ยวปี้เลี่ยตงไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้หรอก”
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้รีบร้อนจะถามอะไรต่อ เขาเดินกลับไปนั่งลงข้างกระดานหมากพลางจิบชาร้อนอย่างใจเย็น
“ท่านอ๋องสั่งคนลักพาตัวข้ามากลางดึกเช่นนี้ แสดงว่าตั้งใจจะฉีกหน้ากับราชวงศ์เหลียวปี้เลี่ยตงแล้วสินะคะ?” ฝานเอ๋อร์ถามด้วยความระแวง
“เปล่านี่” เมิ่งฉีฮ่วนตอบออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย “พวกข้ายังอาศัยอยู่ในเมืองหลวงของพวกเจ้า จะกล้าหักหน้ากับราชวงศ์ได้อย่างไร”
ได้ยินดังนั้น ฝานเอ๋อร์ก็ถึงกับไปไม่เป็น นางหันไปมองเฮ่อเจิ้งเทียน แต่กลับพบว่าสีหน้าของเฮ่อเจิ้งเทียนนั้นเต็มไปด้วยความงุนงงยิ่งกว่านางเสียอีก
