บทที่ 494 เคยได้ยินชื่อ ‘หว่านอู้เซิง’ หรือไม่
“ในเมื่อองค์หญิงยืนกรานจะฝังเข็มให้เยว่หาน…” เมิ่งฉีฮ่วนพูดถึงตรงนี้แล้วจู่ ๆ ก็เงียบงันไป
“คะ?” เมื่อเห็นเขาพูดค้างไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ องค์หญิงสิบสามจึงถามด้วยความไม่เข้าใจ “หรือมีสิ่งใดไม่เหมาะสมอย่างนั้นหรือ?”
“อืม” เมิ่งฉีฮ่วนเม้มริมฝีปากพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย พลางทอดถอนใจแล้วเอ่ยว่า “ข้าเองก็มีความสงสัยที่สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็พักอยู่ในเรือนพักลี้ภัยของราชสำนักพวกเจ้า แถมก่อนหน้านี้ข้ายังเพิ่งปฏิเสธองค์หญิงไป ใจคนเราย่อมต้องระแวดระวังเป็นธรรมดา”
องค์หญิงสิบสามคาดไม่ถึงเลยว่า หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนใช้ลีลาชั้นเชิงหลบเลี่ยงมานาน จู่ ๆ เขาจะปล่อยหมัดตรงออกมาเช่นนี้ นางอึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะค่อย ๆ เค้นเสียงออกมา
“ท่านอ๋องมองอานิ่งเช่นนี้ อานิ่งรู้สึกเสียใจยิ่งนัก…” พูดไปพลาง ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา “ในเมื่อท่านอ๋องไม่เชื่อใจอานิ่ง เช่นนั้นอานิ่งก็จะพาพี่ฝานเอ๋อร์กลับไปเดี๋ยวนี้คะ”
นางพูดจบก็สะบัดหน้าจะเดินจากไปทันที โดยไม่สนแม้แต่กิริยามารยาทใด ๆ
“องค์หญิงสิบสามโปรดช้าก่อน” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยรั้งไว้ “หากองค์หญิงยอมลงนามในหนังสือค้ำประกัน ยืนยันว่าการฝังเข็มของแม่นางฝานเอ๋อร์ในครั้งนี้ เยว่หานจะไม่เกิดปัญหาใด ๆ และมีอาการดีขึ้น ข้าก็ใช่ว่าจะไม่เชื่อใจองค์หญิง”
คาดไม่ถึงว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะมามุกนี้ แม้แต่เฮ่อเจิ้งเทียนที่
