บทที่ 493 ครึ่งเดือนให้หลัง
องค์หญิงสิบสามถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วครู่ ผ่านไปครู่ใหญ่กว่านางจะค่อย ๆ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เจือความน้อยเนื้อต่ำใจ “อานิ่งขอเพียงแค่ปีนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ท่านอ๋องจะยังไม่ตอบตกลงอีกหรือเจ้าคะ?”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อนุญาต” เมิ่งฉีฮ่วนแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “เพียงแต่ข้าเป็นเพียงชินอ๋องที่ไม่มีเขตศักดินา อำนาจในราชสำนักก็น้อยนิดยิ่งนัก หากทางราชสำนักล่วงรู้ว่าข้าเคลื่อนกำลังทหารชายแดนเพื่อเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนล่ะก็ ฝ่าบาทอาจจะทรงตั้งข้อหาคิดการกบฏให้ข้าได้ ถึงตอนนั้นไม่ใช่เพียงแค่ข้าที่จะซวย แม้แต่แคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงเองก็คงจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏไปด้วยเช่นกัน”
การกบฏไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงก็เทียบไม่ได้กับแคว้นเหลี่ยหลาน
ในตอนนั้นที่แคว้นเหลี่ยหลานคิดจะร่วมมือกับองค์ชายรองก่อการ ก็เพียงเพราะลำพองใจว่าหลายปีมานี้แคว้นของตนแข็งแกร่งขึ้นมาก ทว่าสุดท้ายเมื่อเรื่องแดงขึ้น เพื่อไม่ให้ถูกประเทศราชอื่น ๆ รุมประณามและกีดกัน พวกเขาจึงทำได้เพียงยอมจำนนแต่โดยดี และส่งเครื่องราชบรรณาการที่ล้ำค่ากว่าเดิมหลายเท่าเพื่อแลกกับความสงบสุข
แล้วแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงที่อ่อนแอจะไปสู้ได้อย่างไร
องค์หญิงสิบสามนึกไม่ถึงว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะย้อนกลับด้วยการยกเรื่องใหญ่เช่นนี้มาอ้าง สุดท้ายนางจึงต้องกัดฟันเดินออกจากเรือนพักลี้ภัยไป
ทว่าเมื่อถึงกำหนดการฝังเข็มครั้งถัดมา องค์หญ
