บทที่ 492 ต่างคนต่างสวมหน้ากาก
“ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะ?” เจียงหมิงมีสีหน้าประหลาดใจ “ข้ากลับมองว่า องค์หญิงสิบสามต้องการใช้โอกาสนี้ขอให้ท่านอ๋องช่วยเคลื่อนกำลังทหารชายแดนมาช่วยป้องกันแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงล่วงหน้ามากกว่า”
เฮ่อเจิ้งเทียนเม้มริมฝีปากพลางมองเจียงหมิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน “คุณชายเจียงครับ ข้าถามหน่อยเถอะ คุณกับภรรยารู้จักกันได้ยังไง?”
“หืม?” เจียงหมิงไม่เข้าใจว่าเฮ่อเจิ้งเทียนจะสื่อถึงอะไร แต่ก็ยอมตอบตามตรง “ตอนนั้นจงเจิ้งเซวียนเป็นคนแนะนำให้รู้จักน่ะ ข้าเห็นว่านางมาจากตระกูลที่ใสสะอาดดีก็เลยแต่งงานด้วย” บัดนี้เขาเรียกชื่อจงเจิ้งเซวียนได้อย่างคล่องปากแล้ว
“สรุปคือ คุณไม่เคยมีใจรักใคร่ใครเลยเหรอครับ? ไม่เคยเลยสักครั้ง?” เฮ่อเจิ้งเทียนอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ไม่เคย” เจียงหมิงเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ แม้ว่าก่อนจะข้ามภพมาเขาจะเป็นคนยุคสมัยใหม่ แต่เขามันพวกเด็กวิศวะสายคำนวณน่ะสิ! แถมยังเป็นพวกเก็บตัวเล่นเกมอยู่แต่ในบ้าน เคยเจอสาวที่ชอบในโลกออนไลน์บ้างเหมือนกัน แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย เขาก็หลอนจนคิดไปเองว่าใครที่เล่นเกมด้วยคงเป็นพวกชายล่ำที่ใช้เครื่องดัดเสียงไปหมด
เรื่องความรักอะไรนั่นน่ะ เขาไม่เคยสัมผัสเลยจริง ๆ
เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเจียงหมิง เฮ่อเจิ้งเทียนก็เข้าใจแจ้งในทันที “พระชายาเคยบอกไว้ว่า พวกโสดตลอดกาลมักจะตายด้านเรื่องความรู้สึกแบบนี้แหละ
