” แต่ท่านอ๋องไม่เหมือนกัน ท่านอ๋องทุ่มเทใจทั้งหมดให้พระชายาเพียงผู้เดียว การที่ท่านจะไม่ทันสังเกตเห็นลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ขององค์หญิงสิบสามจึงถือเป็นเรื่องปกติ
พอโดนเฮ่อเจิ้งเทียนจี้จุด เจียงหมิงก็เริ่มทำตัวไม่ถูก “เรื่องนี้… มันก็ไม่ใช่ว่าข้าเต็มใจสักหน่อย… อีกอย่างข้าก็ไม่ได้อยากมีเมียน้อยด้วย…”
“พอได้แล้ว” เมื่อเห็นทั้งคู่เริ่มออกทะเลไปไกล เมิ่งฉีฮ่วนจึงรีบเอ่ยขัดจังหวะ “ไม่ว่าองค์หญิงผู้นี้จะต้องการอะไร เราก็แค่รอเฝ้าดูไปก็พอ”
…..
ทางด้าน หลี่เยว่หาน ในช่วงเวลานี้นางใช้ชีวิตอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานอย่างสุขสบายยิ่งนัก
หลังจากที่นางค้นพบเคล็ดวิชาฝึกฝนพลังจิตจากความทรงจำของถังซีฟาน นางก็ได้สร้างข่ายอาคมป้องกันให้ตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงกางม่านหมอกปิดกั้นเรือนพักลี้ภัยทั้งหมดไว้
เพื่อไม่ให้สัมผัสพลังจิตของบรรพชนเหยี่ยวดำทะลุผ่านเข้ามาได้ นางจัดเตรียมหญ้าแห้งไว้ให้ถังซีฟานกินได้หลายวัน พร้อมทั้งข่มขวัญเขาว่าหากเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปในม่านหมอกจะไม่มีวันได้กลับออกมาอีก เมื่อขู่จนพอใจแล้ว นางจึงเริ่มตั้งมั่นฝึกฝนพลังจิตอย่างวางใจ
การฝึกฝนครั้งนี้กินเวลาผ่านไปหลายวัน
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่จิตของนางกลับคืนสู่ร่างเป็นเวลาประมาณหนึ่งก้านธูป ทว่าก่อนที่นางจะลืมตาขึ้นมา นางกลับสัมผัสได้ว่ามีคนอยู่ข้างกาย และไม่ได้มีเพียงคนเดียว หนึ่งในนั้นมีกลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคยซึ่งดูเหมือนจะเป็นสตรี
