บทที่ 489 อวดภรรยา
หลี่เยว่หานยังคงหมดสติไม่ฟื้น ทว่ารอยช้ำจากการฝังเข็มบนข้อมือของนางกลับเลือนหายไปจนเกือบหมด ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เมิ่งฉีฮ่วนคอยทายาให้นางอยู่ตลอด จึงคาดว่าตัวยาน่าจะได้ผลดี
นี่คือเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขายอมพักอยู่ที่นี่ต่อ แม้คนของเหลียวปี้เลี่ยตงจะยังไม่สามารถรักษาอาการของนางให้หายขาดได้ก็ตาม
หลังจากฝานเอ๋อร์ หมอหญิงผู้ติดตามตรวจดูอาการของหลี่เยว่หานแล้ว สีหน้าของนางดูเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด นางหยิบขวดกระเบื้องสีน้ำตาลเทาออกมาจากกล่องยา แล้วคัดแยกยาเม็ดขนาดเท่าปลายเล็บออกมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงสั่งให้นำน้ำนมแกะมาหนึ่งช้อน ละลายยาเม็ดนั้นลงไป แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำนมแกะค่อย ๆ เช็ดไปที่รอยช้ำบนข้อมือของหลี่เยว่หาน
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เมื่อน้ำนมแกะในช้อนหมดลง รอยช้ำบนมือนางก็จางหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง
ภาพที่เห็นทำให้ดวงตาของเมิ่งฉีฮ่วนเป็นประกายด้วยความหวัง “เจ้ามีวิธีรักษาใช่ไหม?”
หมอหญิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทางองค์หญิงถัง
องค์หญิงถังจึงก้าวออกมาอธิบายได้ทันเวลา “ท่านอ๋องโปรดอย่าถือสา พี่ฝานเอ๋อร์เคยได้รับบาดเจ็บที่ลำคอจากการทดลองยา ทำให้นางไม่สามารถพูดจาได้”
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงสงบสติอารมณ์ลงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น “แม่นางฝานเอ๋อร์พอจะมีวิธีรักษาภรรยาของข้าหรือไม่?”
ฝานเอ๋อร์ไม่ได้ตอบคำถามเขาโดยตรง แต่นางกลับหันไปมององค์
