หญิงถังอีกครั้ง
หลังจากที่องค์หญิงถังและฝานเอ๋อร์สบตากันครู่หนึ่ง นางก็แย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “พี่ฝานเอ๋อร์บอกว่า นางเองก็ไม่แน่ใจว่าจะช่วยหวังเฟยได้หรือไม่ แต่ก็นางเต็มใจที่จะลองดูสักตั้ง”
“ขอเพียงรักษาหวังเฟยให้หายได้ ไม่ว่าพวกเจ้าจะเสนอเงื่อนไขอะไรมา หากไม่ขัดต่อหลักการ ข้าล้วนยินดีรับปากทั้งสิ้น” นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เมิ่งฉีฮ่วนมองเห็นแสงแห่งความหวัง เขาจึงไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดมือไป และรีบให้คำมั่นสัญญาด้วยหวังว่าฝานเอ๋อร์จะเห็นถึงความจริงใจของเขา แล้วเร่งกำจัดกู่ปลิดชีพในตัวหลี่เยว่หานให้โดยเร็ว
เมื่อได้ยินคำสัญญาของเขา ฝานเอ๋อร์ก็พยักหน้า ก่อนจะหันไปเขียนข้อความบางอย่างส่งให้องค์หญิงถัง
หลังจากอ่านจบ องค์หญิงถังก็หันมามองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยรอยยิ้ม “พี่ฝานเอ๋อร์บอกว่า หวังเฟยไม่ได้เจ็บป่วยหรือถูกพิษ แต่ได้รับบาดเจ็บจากวิชากู่ของหนานเจียง ทว่านางยังไม่ได้ศึกษาเรื่องกู่ชนิดนี้อย่างลึกซึ้งนัก จึงต้องกลับไปค้นคว้าตำราเก่าแก่ที่บ้านเกิด ซึ่งอาจต้องใช้เวลาเล็กน้อย นางจึงอยากถามท่านอ๋องว่า จะรอได้หรือไม่”
“ต้องรออีกกี่วัน?” เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วถาม
“พี่ฝานเอ๋อร์บอกว่าประมาณห้าวัน ในระหว่างนี้ นางจะมอบยาที่เพิ่งใช้กับหวังเฟยไว้ให้ โดยให้ละลายน้ำนมแกะแล้วทาที่แผลทุกวันเพื่อให้แผลสมานตัวเร็วขึ้น เมื่อแผลหายดีแล้ว ก็นำยาละลายน้ำนมแกะให้หวังเฟยดื่มเพื่อยับยั้งหนอนกู่ในร่างกาย วิธีนี้จะช่
