วยยื้อชีวิตให้หวังเฟยได้อีกระยะหนึ่ง” องค์หญิงถังตอบอย่างใจเย็น
เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้ารับแล้วหันไปกล่าวกับฝานเอ๋อร์ด้วยท่าทีจริงจัง “ข้าพูดคำไหนคำนั้น หากเจ้าช่วยหวังเฟยได้ ข้าจะมีรางวัลตอบแทนอย่างงามแน่นอน”
ฝานเอ๋อร์หลบสายตาเขาแล้วหันไปมององค์หญิงถังแทน
องค์หญิงถังไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่กล่าวแก้ต่างให้ด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง ท่านทำแบบนี้พี่ฝานเอ๋อร์ก็ตกใจหมดสิ นางน่ะลุ่มหลงในวิชาแพทย์จนแทบจะไม่มีความปรารถนาในลาภยศเงินทองเลย”
“ถ้าเช่นนั้น…” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้าเข้าใจ “หากแม่นางฝานเอ๋อร์รักษาหวังเฟยได้ ข้าจะรวบรวมตำราแพทย์เก่าแก่หายากมามอบให้เป็นการขอบคุณ”
ตำราแพทย์เก่าแก่ย่อมมีค่ามากกว่าทองเงินมากมายนัก สำหรับฝานเอ๋อร์ที่อาศัยอยู่ในเหลียวปี้เลี่ยตงอันห่างไกล ต่อให้พลิกราชวังหา ก็คงหาตำราล้ำค่าแบบนั้นมาให้นางศึกษาไม่ได้
เมื่อได้ยินข้อเสนอ ดวงตาของฝานเอ๋อร์ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
แต่เพียงวูบเดียว นางก็รีบกลับไปมองทางองค์หญิงถังดังเดิม
“ถ้าอย่างนั้น ฮาลี่ ถัง ขอขอบพระคุณท่านอ๋องแทนพี่ฝานเอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ!” องค์หญิงถังย่อกายทำความเคารพอย่างทะเล้น นางพยายามเลียนแบบท่าทางกิริยาของแคว้นตงฮั่น แต่ดูเหมือนจะเรียนมาไม่มากนัก ท่าทางที่ออกมาจึงดูขัด ๆ เขิน ๆ
แต่ทว่าด้วยวัยที่ยังเยาว์และท่าทางที่ดูไร้เดียงสา จึงไม่ได้ดูน่าเกลียด กลับดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียมากกว่า
เพียงแต่ความน่ารักนี้ไม่มีทางเข้าสู่สาย
