ตาของเมิ่งฉีฮ่วนได้เลย “ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณองค์หญิงถังและแม่นางฝานเอ๋อร์”
เจียงหมิงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ลอบใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว เขาพอจะเดาอะไรบางอย่างออกลาง ๆ แต่ยังไม่กล้ามั่นใจนัก
เมิ่งฉีฮ่วนกลัวว่าจะรบกวนการพักผ่อนของหลี่เยว่หาน จึงพูดคุยอยู่ในห้องเพียงครู่เดียว ก่อนจะนำองค์หญิงถังและเจียงหมิงเดินออกจากห้องไป เขาสำชับให้เฮ่อเจิ้งเทียนเฝ้าหลี่เยว่หานให้ดี เมื่อเห็นว่าองค์หญิงถังยังไม่มีท่าทีจะกลับ จึงพาคนทั้งหมดไปที่โถงรับรอง
องค์หญิงถังมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก นางเฝ้าถามถึงเรื่องราวความรักระหว่างเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานไม่หยุด
เมื่อได้ยินว่าหลี่เยว่หานมาจากหมู่บ้านชนบท องค์หญิงถังถึงกับอุทานด้วยความตกใจ “นึกไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะไม่รังเกียจชาติกำเนิดของหวังเฟย ช่างหาได้ยากยิ่งนัก!”
เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่มีใครเกิดมาสูงส่งหรอก ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเยว่หานที่ไม่รังเกียจความหยาบกระด้างของข้า สตรีอย่างนาง หาได้ยากยิ่งในใต้หล้านี้”
“ท่านอ๋องรักหวังเฟยจนหมดใจ ถึงได้มองว่านางดีเลิศไปเสียทุกอย่าง ข้าเข้าใจได้” องค์หญิงถังพยักหน้าเห็นด้วย
แต่เมิ่งฉีฮ่วนกลับมองนางด้วยสายตาจริงจังแล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่เพราะข้ามีใจลำเอียง แต่เป็นเพราะเยว่หานพิเศษไม่เหมือนใคร ข้าไม่เคยพบสตรีคนไหนที่มีความทระนงและไม่ละโมบในลาภยศเหมือนนาง นางมีความสามารถมากมายแต่กลั
