บทที่ 487 องค์หญิงสิบสาม
“ท่านอ๋องฉีเกรงใจไปแล้ว!” บาเคอร์ยกจอกเหล้าขึ้นชูแต่ไกลก่อนจะดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นเขาวางจอกลงอย่างใจนักเลง ใช้มีดเฉือนเนื้อแกะย่างสุกออกมาหนึ่งชิ้นแล้วกล่าวปนยิ้มว่า
“ยามนี้ทั่วทั้งเมืองติ้งอวิ๋นต่างรู้กันถ้วนหน้าว่าท่านอ๋องฉีทรงยอมลำบากเดินทางไกลนับพันลี้มายังเหลียวปี้เลี่ยตงของพวกเราเพื่อพระชายาสุดที่รัก นับเป็นเกียรติแก่บ้านเมืองเรายิ่งนัก!”
‘ต่อให้เป็นแคว้นมหาอำนาจแล้วอย่างไร สุดท้ายก็ยังมีโรคที่รักษาไม่ได้ จนต้องถ่อมาขอความช่วยเหลือถึงแคว้นห่างไกลอย่างพวกเราอยู่ดี!’
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็วางจอกเหล้าลง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “ที่ข้าต้องมาคอยรบกวนพวกท่าน ก็เพราะทำตามคำแนะนำของกรมโหราศาสตร์เท่านั้น”
‘มาเหลียวปี้เลี่ยตงน่ะใช่ แต่ข้าไม่ได้อยากมาเอง กรมโหราศาสตร์คำนวณตามดวงดาวมาให้ต่างหากล่ะ อย่าได้คิดว่าวิชาแพทย์ของพวกเจ้าจะเหนือกว่าแคว้นตงฮั่นของข้าเลย!’
“เพียงแต่เวลาล่วงเลยมาหลายวันแล้ว แต่อาการของพระชายาก็ยังไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ทำให้ข้าร้อนใจยิ่งนัก” เมิ่งฉีฮ่วนเสริมขึ้นอีกประโยค
‘กรมโหราศาสตร์บอกว่าเหลียวปี้เลี่ยตงมีวิธีช่วยเมียข้า แต่ข้ามาแล้วพวกเจ้ากลับไม่มีปัญญาทำอะไรเลย ข้าผิดหวังมาก!’
ใบหน้าของบาเคอร์ฉายแววกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง เขาพิงมีดที่ใช้เฉือนเนื้อลงก่อนจะกล่าวเสียงดังฟังชัด “ท่านอ๋องฉีโปรดวางใจ เหลียวปี้เลี่ยตงย่อมต้
