บทที่ 486 สิบสองเจ้าถ้ำสิ้นชีพ
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานยังคงมีท่าทีนิ่งเฉยไม่โอนอ่อน ถังซีฝานก็กัดฟันกรอด ตัดสินใจทุ่มสุดตัวแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าสามารถดึงเอาเคล็ดวิชาฝึกฝนมาจากความทรงจำของข้าได้โดยตรง! เจ้าเป็นถึงนายแห่งแดนราชันไร้เทียมทาน ย่อมต้องมีความสามารถนี้อยู่แล้ว!”
“นั่นไม่ได้หรอก” หลี่เยว่หานโบกมือปฏิเสธ “หากข้าใช้พลังผู้ครอบครองรุกล้ำเข้าไปในสมองของเจ้า เจ้าอาจจะกลายเป็นคนโง่งมไปเลยก็ได้ ข้าไม่อยากเลี้ยงคนสติฟั่นเฟือนหรอกนะ”
“มันก็แค่ ‘อาจจะ’ เท่านั้น!” ถังซีฝานทำหน้าตาวีรบุรุษผู้กล้าหาญ “เมื่อเทียบกับโอกาสที่จะได้ออกไปจากแดนราชันไร้เทียมทานแล้ว ข้าพร้อมจะเสี่ยง! ใช่ ข้าสมัครใจเอง!”
หลี่เยว่หานจึงค่อยลืมตาขึ้นมองถังซีฝาน นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ “เจ้าจะร่วมมือกับบรรพชนเหยี่ยวดำเพื่อหาทางออกไปก็ได้นี่นา อีกอย่าง ข้าก็ยังไม่ได้ตกลงเลยว่าตอนข้าออกไปจะพาเจ้าไปด้วย”
คำพูดของหลี่เยว่หานทำเอาถังซีฝานคอตกเหี่ยวเฉาทันที…
นั่นสินะ นางยังไม่เคยบอกสักคำว่าจะพาเขาไปด้วย แล้วเขาจะดีใจไปเพื่ออะไรกัน…
แต่จะให้ร่วมมือกับบรรพชนเหยี่ยวดำอย่างนั้นรึ?
ไม่เอาเด็ดขาด บรรพชนเหยี่ยวดำคนนั้นเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไปทั้งตัว เขาประเมินแล้วว่าตนเองไม่มีทางตามเล่ห์เหลี่ยมนั้นทันแน่ ๆ สู้ยอมแพ้เสียยังดีกว่า
“เจ้า… เจ้าจะไม่พาข้าออกไปด้วยก็ได้ แต่ตอนที่เจ้าจะไป ช่วยกรุณาสั่งสอนบรรพชนเหยี่ยวดำให้กลับไ
