ปอยู่ในร่างสัตว์ป่าอย่างถาวรทีได้หรือไม่ ข้าสู้เขาไม่ได้จริง ๆ…” ถังซีฝานก้มหน้าเอ่ยด้วยท่าทางน่าสงสาร
“เขาก็ไม่มีวรยุทธ์แล้วนี่นา เหตุใดเจ้าถึงสู้ไม่ได้?” หลี่เยว่หานเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“ถึงวรยุทธ์จะถูกทำลายไปหมดแล้ว แต่เขากลายร่างเป็นเหยี่ยว ซึ่งโดยธรรมชาติเป็นสัตว์นักล่า ส่วนข้าเป็นเพียงม้าตัวหนึ่ง จะหลบหลีกการโจมตีของเขามันยากเย็นเหลือเกิน” น้ำเสียงของถังซีฝานฟังดูหดหู่
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกปวดแปลบในสมองขึ้นมาวูบหนึ่ง เพียงครู่เดียวความรู้สึกนั้นก็จางหายไป ถังซีฝานมองหลี่เยว่หานด้วยความมึนงง “เมื่อครู่เจ้า… ใช้พลังผู้ครอบครองรึ…”
หลี่เยว่หานพยักหน้ารับอย่างเปิดเผย และเริ่มอ่านความทรงจำของถังซีฝาน
ความทรงจำของถังซีฝานนั้นเรียบง่ายยิ่งนัก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวชีวิตการบำเพ็ญเพียรอย่างสงบภายในสำนัก และด้วยรูปลักษณ์ที่ดูสุภาพเรียบร้อยเขาจึงเป็นที่รักของทุกคนในสำนัก
หลังจากจดจำเคล็ดการฝึกพลังจิตได้แล้ว หลี่เยว่หานก็ลองพลิกดูความทรงจำอื่น ๆ ของถังซีฝานดูบ้าง จนกระทั่งพบรายชื่อไม่กี่ชื่อ
ถังตงฝาน ถังหนานฝาน ถังเป่ยฝาน
ให้ตายสิ เดิมทีหลี่เยว่หานเคยแอบคิดเล่น ๆ ว่าถังซีฝานจะมีพี่น้องชื่อตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ หรือไม่ ไม่นึกเลยว่าจะมีจริง ๆ แถมยังตั้งชื่อตรงตัวว่า ตง-ซี-หนาน-เป่ย โดยไม่เปลี่ยนคำอื่นเลยสักคำเดียว
ถังตงฝานคือพี่ชายใหญ่ เป็นแม่ทัพแห่งราชสำนักที่ออกรบเพื่อบ้านเมือง ถัง
