บทที่ 485 ข้าไม่มีพลังจิต แต่ข้ามีความรู้
หลังจากหลอกล่อเจ้าโง่ถังซีฝานจนสำเร็จ หลี่เยว่หานก็กลับไปนอนพักผ่อน ส่วนเรื่องที่ว่าถังซีฝานผู้ขวัญอ่อนจะนอนไม่หลับในคืนนี้หรือไม่นั้น ย่อมไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องเก็บมาใส่ใจ
ในเมื่อได้เบาะแสเกี่ยวกับวิธีออกจากแดนราชันไร้เทียมทานมาจากปากของเขาแล้ว เธอก็ไม่ได้คิดจะปลอบโยนเขาแต่อย่างใด อีกทั้งชายหญิงควรเว้นระยะห่าง วันนี้หลี่เยว่หานจึงไม่ได้นอนนอกเรือนพักลี้ภัยเหมือนอย่างที่เคย แต่เธอกลับเข้าเรือนและลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา
ถังซีฝานยังคงนั่งนิ่งอยู่ในคอกม้า เขาเงยหน้ามองดวงจันทร์สว่างไสวบนท้องฟ้า ก่อนจะก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตน ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่
เช้าวันรุ่งขึ้น แม้ท้องฟ้ายังไม่ทันสาง หลี่เยว่หานก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
ยามที่เริ่มสร้างเรือนพักลี้ภัย หลี่เยว่หานได้คำนวณปัจจัยหลายอย่างไว้ล่วงหน้า ทำให้บริเวณรอบเรือนมีปากน้ำพุหว่านอู้เซิงอยู่หลายแห่ง ส่วนเรื่องที่ว่าจะทำให้ปากน้ำพุเหล่านี้กลับมามีชีวิตอีกครั้งได้อย่างไรนั้น อันที่จริงเธอก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก
ดังนั้นตอนที่เดินออกจากประตูเรือน เธอจึงถือโอกาสหิ้วปีกถังซีฝานที่กำลังนอนกอดกองหญ้าหลับปุ๋ยอยู่ในคอกม้าออกมาด้วยกัน
ถังซีฝานที่กำลังงัวเงียถูกหลี่เยว่หานหิ้วคอเดินไปทั้งอย่างนั้นจนเขามึนงงไปหมด กว่าจะรู้ตัวอีกที ทั้งสองก็มายืนอยู่ใกล้กับปากน้ำพุแห่งหนึ่งเสียแล้ว
“ตอนที่ข้าเจอเจ้า เจ้
