บทที่ 484 เจ้าอย่าเข้ามานะ!
ในที่สุดหลี่เยว่หานก็ยอมให้ถังซีฝานหยุดร้องไห้เสียที สาเหตุหลักคือเขาส่งเสียงดังหนวกหูเกินไปนั่นเอง
หลี่เยว่หานหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งยื่นให้ถังซีฝานพลางเอ่ยว่า “เช็ดน้ำมูกน้ำตาบนหน้าเจ้าเสีย แล้วข้าจะคืนร่างมนุษย์ให้เจ้าอย่างถาวร”
“หา—?”
ถังซีฝานที่กำลังร้องไห้โฮอย่างลืมตัวพลันชะงักกึกเมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาเงยหน้ามองหลี่เยว่หานอย่างไม่อยากเชื่อสายตาจนเผลอสำลักน้ำลายตัวเอง ไอโขลกขลักเสียจนแทบจะพ่นวิญญาณออกมา
“ช่วงไม่กี่วันมานี้ข้าไม่ได้อยู่เฉย ๆ ข้าพยายามขบคิดเรื่องกฎเกณฑ์ของแดนราชันไร้เทียมทานอยู่ตลอด” หลี่เยว่หานรอจนเขาหยุดไอจึงค่อย ๆ อธิบาย
“ข้าพบว่าตราบใดที่ร่างกายของข้าแข็งแรงและอยู่ในสภาวะที่ดี ความเชื่อมโยงระหว่างข้ากับมิตินี้ก็จะยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น และข้ายังสัมผัสถึงสถานะกายเนื้อของตนเองที่อยู่โลกภายนอกได้ลาง ๆ ด้วย ยามนี้ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่สู้ดีนัก เริ่มมีกลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านออกมาแล้ว”
“หลังจากที่ข้ากินเนื้อกระต่ายในวันนี้ ข้าพอจะเข้าใจแล้วว่า มีเพียงการทำให้พลังจิตของข้าในมิตินี้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ข้าถึงจะมีโอกาสออกไปจากที่นี่ได้ ส่วนเรื่องจะให้กินมนุษย์ที่กลายร่างเป็นสัตว์ป่านั้น… ข้ายังทำใจลงมือไม่ลงจริง ๆ” พูดจบ หลี่เยว่หานก็ส่งยิ้มให้ถังซีฝาน
ทว่ารอยยิ้มของเธอกลับดูเยือกเย็นพิกล แถมยังเห็นฟันขาววับชวนขนลุก จนถังซีฝานอดใจสั่นไม่ได
