้ “แล้ว… แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร…”
“ข้ากะว่าจะลองดูสักหน่อย อย่างเช่นลองตัดขาม้ามาสักข้างปรุงเป็นอาหารดูว่าได้ผลหรือไม่ ถ้าได้ผล ข้าก็จะไปตามหามนุษย์แปลงคนอื่น ๆ แล้วตัดขาหรือกรงเล็บของพวกเขามาเพื่อกินเป็นอาหาร ด้วยวิธีนี้ นอกจากจะรักษาชีวิตพวกเขาไว้ได้แล้ว ยังทำให้ข้ามีโอกาสออกไปจากที่นี่ได้ด้วย”
สิ้นคำพูดของหลี่เยว่หาน ถังซีฝานก็กระโดดตัวลอยหนีไปไกลโข เขาโผเข้ากอดรางหญ้าในคอกม้าไว้แน่นพลางตะโกนลั่น “เจ้าอย่าเข้ามานะ!”
“เจ้าปฏิกิริยาเกินไปหรือเปล่า” หลี่เยว่หานค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ใบหน้าจะยังประดับรอยยิ้ม แต่ในสายตาของถังซีฝาน เธอดูราวกับเพชฌฆาตที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก
“ระ… แถวนี้ยังมีม้าตัวอื่นอีกไหม!” ถังซีฝานยังคงกอดรางหญ้าไว้ไม่ยอมปล่อย
“ไม่มีแล้วล่ะ” หลี่เยว่หานมองเขาด้วยสายตาพริ้มเพรา “เพราะอย่างนั้นข้าถึงต้องลองกับเจ้าก่อนอย่างไรเล่า วางใจเถอะ ต่อให้ข้าตัดขาเจ้าไป ข้าก็ทำให้มันงอกกลับมาใหม่ได้ อย่าลืมสิว่าหว่านอู้เซิงสามารถรักษาได้แม้กระทั่งกระดูกที่แตกสลาย การจะทำให้ขาที่ขาดงอกขึ้นมาใหม่จึงไม่ใช่เรื่องยากเลย” พูดไปเธอก็ลากถังไม้ขนาดใหญ่ที่กว้างเท่าคนโอบออกมาจากที่ใดไม่ทราบ ภายในบรรจุหว่านอู้เซิงไว้จนเต็ม…
“ไม่! ข้าไม่ยอม!” ถังซีฝานหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แทบอยากจะให้ขาตัวเองงอกออกมาเพิ่มอีกหลาย ๆ ขาเพื่อจะได้วิ่งหนีไปให้พ้น แต่ในใจก็รู้ดีว่าในแดนราชันไร้เทียมทานนี้ ต่อให้
