มสงสัยไว้ไม่ไหว รวบรวมความกล้าก้าวเข้าไปถาม
หลี่เยว่หานรู้ว่าถังซีฝานกลับมาแล้ว เธอปรือตามองเขานิดหนึ่งแต่ตอนแรกไม่ได้สนใจ เมื่อได้ยินเขาเอ่ยปาก เธอจึงลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าช่างสอดรู้สอดเห็นเสียจริง เหตุใดตอนกลายร่างถึงไม่กลายเป็นกวางโรเสียเลยล่ะ?”
“…” ถังซีฝานถึงกับสำลักคำพูดไปไม่เป็น เขาแอบสบถในใจว่าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่ากวางโรแปลว่าคนซื่อบื้อนะ แต่ใบหน้าม้านั้นกลับดูไม่ออกว่ากำลังทำสีหน้าอย่างไร
“อีกอย่าง ถึงข้าอยากจะออกไปก็ออกไม่ได้หรอก ในเมื่อข้าไม่รู้วิธีนี่นา” หลี่เยว่หานแบมือทั้งสองข้างออก ทำท่าทางเหมือนคนหมดหนทางจริง ๆ
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นของหลี่เยว่หาน ถังซีฝานกลับรู้สึกไม่มั่นใจลึก ๆ ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปยังคอกม้า จู่ ๆ เขาก็ฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“เจ้ายังจำได้หรือไม่… ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าพาลูกทั้งสองคนมาพักอยู่ที่นี่ ลูกหมาป่าตัวที่เลี้ยงไว้ข้างกายเด็กทั้งสองคนน่ะ?”
