บทที่ 480 กลิ่นอายแห่งจอมจักรพรรดิ
“เจ้าเอาแต่บอกว่าถังซีฝานหลอกข้า แต่กลับไม่มีหลักฐานมายืนยันเลยสักนิด เรื่องนี้ทำให้ข้าลำบากใจยิ่งนัก” หลี่เยว่หานไม่ได้กังวลว่าบรรพชนเหยี่ยวดำจะหนีไปไหน สัญชาตญาณของเธอมักจะแม่นยำเสมอ เธอจึงคาดเดาว่าเขาคงต้องการจะแลกเปลี่ยนบางอย่างกับเธอมากกว่า
“เจ้าอยากเห็นหลักฐานอะไรเล่า?” บรรพชนเหยี่ยวดำถามกลับ
หลี่เยว่หานก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าไม่ต้องการหลักฐานอะไรทั้งนั้น ข้าเพียงต้องการให้เจ้าบอกข้าว่า หากแดนราชันไร้เทียมทานกักขังเจ้าของไว้ข้างในเช่นนี้ ผู้เป็นนายต้องทำอย่างไรจึงจะออกไปได้”
เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เยว่หาน แววตาของบรรพชนเหยี่ยวดำก็ดูชะงักไปครู่ใหญ่
เนิ่นนานกว่าที่เขาจะค่อย ๆ เปิดปากพูด “หากเป็นยามที่ข้ายังมีความคิดชิงดีชิงเด่น ข้าไม่มีวันบอกเจ้าเด็ดขาด”
“สถานการณ์ที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่นี้ถือว่ามีอยู่จริง โดยทั่วไปแล้วมันคือกลไกการปกป้องเจ้านายของแดนราชันไร้เทียมทาน ทันทีที่สัมผัสได้ว่าเจ้าของกำลังมีอันตรายถึงชีวิต มิตินี้จะดึงตัวเจ้าของเข้ามาหลบภัยในโลกภายในโดยอัตโนมัติ”
“เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว” เมื่อเขาพูดจบ หลี่เยว่หานก็พยักหน้า “ช่วยบอกเรื่องที่ข้าไม่รู้ที เช่นว่า… จะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร”
ใบหน้าของเหยี่ยวดำนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “แม่นางน้อย กลไกเช่นนี้หากไม่มีคนจากโลกภายนอกทำลายเข้ามา ต่อให้เจ้า
