เพียงไม่นานเขาก็กลับกลายเป็นชายวัยกลางคนที่ใบหน้าแฝงไปด้วยร่องรอยแห่งความกร้านโลกในชุดคลุมสีดำ ท่วงท่าดูองอาจสมกับเป็นบุคคลในตำนาน
แม้หลี่เยว่หานจะไม่รู้ว่าในอดีตเขาหน้าตาเป็นอย่างไร แต่รูปแบบเสื้อผ้านั้นแตกต่างจากยุคปัจจุบันอย่างเห็นได้ชัด น่าจะเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัยของเขาเอง
บรรพชนเหยี่ยวดำในร่างมนุษย์ดูจะยังไม่ค่อยคุ้นชินนัก เขาพยายามลองก้าวเดินบนพื้น เมื่อเริ่มควบคุมร่างกายได้คล่องแคล่วขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากดีใจอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็ประสานมือคารวะหลี่เยว่หาน “ขอบใจแม่นางที่ช่วยเหลือตามคุณธรรม ไม่ขอปิดบัง แม้ข้าจะใช้ชีวิตในร่างสัตว์ปีกมานานปี แต่ส่วนลึกในใจก็ยังโหยหาที่จะคืนร่างมนุษย์อยู่เสมอ ยามนี้แม่นางยินดีมอบอิสระให้ข้าเลือกเป็นได้ทั้งร่างเหยี่ยวและร่างคน ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก!”
หลี่เยว่หานไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นอะไร “มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของข้อตกลงแลกเปลี่ยนเท่านั้น ท่านไม่จำเป็นต้องขอบคุณ เพียงแต่ข้ายังไม่เข้าใจแดนราชันไร้เทียมทานดีพอ จึงอยากขอให้ท่านช่วยคลายข้อสงสัย”
เดิมทีบรรพชนเหยี่ยวดำคิดว่าหลี่เยว่หานจะวางท่าเป็นผู้มีพระคุณเสียหน่อย เพราะอย่างไรเธอก็ยังเป็นเพียงหญิงสาวรุ่นเยาว์ จิตใจคงยังไม่มั่นคงนัก
แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่าเธอจะกำหนดสถานะระหว่างกันให้เป็นเพียง ‘การค้าขาย’ บรรพชนเหยี่ยวดำจึงสงบจิตใจลงและตระหนักได้ว่าหลี่เยว่หานไม่ใช่คนที่ใค
