บทที่ 478 แม่นาง… สนใจบำเพ็ญเพียรหรือไม่?
เมื่อเห็นท่าทางของเขา หลี่เยว่หานก็คาดเดาว่าสิ่งที่เขาพูดน่าจะเป็นความจริงไปกว่าแปดส่วน
ด้วยฝีมือการแสดงของ ถังซีฝานที่จัดว่าย่ำแย่เข้าขั้น หากเขาคิดจะหลอกลวงนาง ย่อมเป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่ง
“ตกลง ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า” หลี่เยว่หานเอ่ยรับปาก
“นั่นแหละ… แต่เจ้าต้องฆ่าเหล่า คนกลายเป็นสัตว์ป่า ใน แดนราชันไร้เทียมทาน ให้หมดเสียก่อน ด้วยวิธีนี้พลังที่หลงเหลือของพวกเขาจะหลอมรวมเข้ากับแดนราชันไร้เทียมทานอย่างสมบูรณ์ แล้วจึงถ่ายโอนเข้าสู่ร่างกายของเจ้า” ถังซีฝานพยายามอธิบายให้นางฟังอย่างง่ายที่สุด
“เหมือนตอนที่จิ้งจอกของหูต้าลี่ตาย ร่างกายภายนอกของเจ้าก็น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว แต่เนื่องจากเพิ่งตายไปเพียงตัวเดียว ความเปลี่ยนแปลงจึงยังไม่ชัดเจนนัก”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็มองถังซีฝานด้วยความระแวง “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
“อย่างไรเสียข้าก็ใช้ชีวิตอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานมาตั้งหลายปี เมื่อก่อนตอนเป็นม้าข้าอาจไม่รู้อะไรเลย แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังคงอยู่” ถังซีฝานนั่งลงบนพื้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยลง
“ตอนเป็นม้าข้าเคยเห็นเรื่องราวที่ยากจะเข้าใจหลายอย่าง พอได้กลับมาเป็นคนอีกครั้งและลองตรองดูจึงได้กระจ่างแจ้ง เพียงแต่สถานการณ์ของเจ้ายามนี้ค่อนข้างพิเศษ เจ้าต้องทำเหมือนที่ทำกับหูต้าลี่ คือต้องปลุกจิตสำนึกความเป็นคนของพวกเขาให้ตื่น
