บทที่ 476 สิบสองถ้ำแห่งหนานเจียง
เมื่อตะวันตกดิน เมิ่งฉีฮ่วนก็บังคับรถม้ามาหยุดพักที่อำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ระหว่างมื้อค่ำ เจียงหมิงได้เล่าข้อสันนิษฐานของเขาให้เมิ่งฉีฮ่วนฟังเพื่ออยากรู้ว่าอีกฝ่ายมีความคิดเห็นอย่างไร
ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับยิ้มออกมาบาง ๆ “เจ้าเดาถูกแล้ว ตระกูลชุยคนนั้นไม่ใช่บุตรสาวสายตรงตัวจริงของตระกูลชุย นางเป็นคนหนานเจียงที่แฝงตัวเข้าวังมาเพื่อหวังจะเปลี่ยนฮ่องเต้หลิงอวิ๋นให้เป็นหุ่นเชิด เพื่อที่หนานเจียงจะได้รุกรานแคว้นตงฮั่นได้โดยง่าย”
เจียงหมิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ท่านรู้ได้อย่างไร?”
“ข้าก็มาจากเกาะถงเซิงนะ” เมิ่งฉีฮ่วนหัวเราะ “ในรอบสิบกว่าปีมานี้ มีไม่กี่คนที่ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นจะทรงไว้เนื้อเชื่อใจ และข้าก็เป็นหนึ่งในนั้น ดังนั้นหลายเรื่องพระองค์จึงบอกแก่ข้าโดยตรง”
“ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นทรงเป็นถึงประมุขของแผ่นดิน พระองค์ย่อมสืบหาเบื้องหลังของชุยกุ้ยเฟยได้ในเวลาอันรวดเร็ว แต่เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น จึงทรงแอบส่งคนไปกดดันให้คนตระกูลชุยยอมฟังคำของนางและย้ายออกจากเมืองหลวงไปเสีย”
“ส่วนจงเจิ้งเซวียนนั้นเป็นลูกของสาวใช้ล้างเท้าจริง ๆ เพียงแต่สาวใช้คนนั้นเป็นคนที่ชุยกุ้ยเฟยส่งไปปรนนิบัติฮ่องเต้ด้วยตนเอง เพราะนางรู้ดีว่าร่างกายของนางไม่สามารถมีบุตรได้ จึงให้คนของตนเองขึ้นมาทำหน้าที่แทน แม้ฮ่องเต้จะไม่ได้ตรัสออกมาตรง ๆ แต่ข้าเดาว่าเหตุผลที่พระองค์ทรงมองตัวตนของนางออกก็น่า
