ลูก พวกเขาเป็นประเทศที่ถูกโอบอุ้มอยู่ในอ้อมกอดของหนานเจียง เหตุใดพวกเขาถึงต้องหวาดเกรงหนานเจียงถึงเพียงนี้? อีกทั้งวิชากู่ขององค์ชายรองจงเจิ้งเซวียน แม้จะเรียนรู้จากของดูต่างหน้าที่มารดาทิ้งไว้ให้ แต่ของเหล่านั้นจะมีเนื้อหามากมายขนาดไหนกันเชียว อีกทั้งมารดาผู้ให้กำเนิดของจงเจิ้งเซวียนก็สิ้นชีพไปนานแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หากมารดาของจงเจิ้งเซวียนเป็นคนหนานเจียงจริง นางเข้าถึงเมืองหลวงได้อย่างไร และเหตุใดในยามที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย นางจึงไม่ใช้วิชากู่ช่วยชีวิตตนเอง?
หรือว่า… มารดาของจงเจิ้งเซวียนจะยังไม่ตาย?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สมองของเจียงหมิงก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที!
ใช่แล้ว! มารดาของจงเจิ้งเซวียนต้องยังไม่ตายแน่ ๆ มิเช่นนั้นของอย่าง “กู่ปลิดชีพ” ย่อมไม่มีทางปรากฏขึ้นในเมืองหลวง และหากจงเจิ้งเซวียนเพียงแค่เรียนรู้ด้วยตนเอง ย่อมไม่มีทางที่จะเชี่ยวชาญวิชากู่อย่างลึกซึ้งได้ถึงเพียงนี้!
แต่ทว่า…
เจียงหมิงขมวดคิ้วอีกครั้ง
มารดาของจงเจิ้งเซวียนเป็นเพียงสาวใช้ล้างเท้าในตำหนักกว่างหยาง ตามคำล่ำลือ ชาวหนานเจียงมักทำตัวแปลกแยกจากผู้อื่น และมักจะทำตัวโดดเด่นไม่ว่าจะไปที่ใด หากนางเป็นคนหนานเจียงจริง แม้จะเคราะห์ร้ายถูกขายเข้าจวนสกุลชุยและตามสกุลชุยเข้าวังมา นางจะยินยอมเป็นเพียงสาวใช้ล้างเท้าได้อย่างไร?
หรือบางที นางอาจไม่ใช่สตรีหนานเจียงเลย และไม่รู้วิชากู่ใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องท
